திருத்துறையூர் அருணந்திதேவ நாயனார் அருளியது [ இந்நூலுக்கு அடிப்படை: "மெய் கண்ட சாத்திரம்" தருமை ஆதீனம் பதிப்பு தமிழ் அச்சு வடிவம் - தமிழ் ஆர்ட்ஸ் அகெடமி சிறப்பு குறியீடுகள் ஆங்கில ரோமானிய அச்சு வடிவம் மோகன் நாகசாமி மேற்பார்வை : டாக்டர் இரா. நாகசாமி ] Source : "Maikkanda Sāttitram" published by Dharmapuram Ādīnam Tamil Typing : Tamil Arts Academy, Roman & Diacritical marks :- Mohan Nagaswamy கணபதி வணக்கம் ஒரு கோட்ட னிருசெவியன் மும்மதத்த னால்வாயைங் கரத்த னாறு தருகோட்டம் பிறையிதழித் தாழ் சடையான் தருமொருவா ரணத்தின் தாள்கள் உருகோட்டன் பொடும்வணங்கி யோவாதே யிரவுபக லுணர்வோர் சிந்தைத் திருக்கோட்டு மயன்றிருமால் செல்வமுமொன் றோவென்னச் செய்யுந் தேவே. பாயிரம் சிவவணக்கம் ஆதிநடு வந்தமிலா வளவில் சோதி யருண்ஞான மூர்த்தியா யகில மீன்றா மாதினையு மொருபாகத் தடக்கி வானோர் மகுடசூ ளாமணியாய் வையம் போற்றப் பாதிமதி யணிபவளச் சடைகடாழப் படரொளியம் பலத்தாடும் பரனார் பாதத் தாதுமலி தாமரைகள் சிரத்தே வைத்துத் தளராத பேரன்பு வளரா நிற்பாம். சக்திவணக்கம் ஈசன்ரு ளிச்சையறி வியற்ற லின்ப மிலயமொடு போகமதி கார மாகித் தேசருவ மருவுருவ முருவ மாகித் தேவியுமாய்த் தேசமொடு செல்வ மாகிப் பேசரிய வுயிரையெலாம் பெற்று நோக்கிப் பெரும்போக மவையளித்துப் பிறப்பினையு மொழித்திட் டாசகலு மடியருளத் தப்பனுட னிருக்கு மன்னையருட் பாதமலர் சென்னி வைப்பாம். விநாயகர் வணக்கம் இயம்புநூ லிருந்தமிழின் செய்யு ளாற்றா லிடையூறு தீர்ந்தினிது முடிய வேண்டித் தயங்குபே ரொளியாகி யெங்கும் நின்ற தலைவனார் மலைமாது தன்னோ டாடிப் பயந்தவைங் கரநாறோண் முக்கணிரு பாதப் பரியவொரு நீள்கோட்டுப் பெரிய பண்டிக் கயந்தனடிக் கமலங்க ணயந்து போற்றிக் கருத்திலுற விருத்திமிக்க காதல் செய்வாம். குமாரக்கடவுள் வணக்கம் அருமறையா கமமங்க மருங்கலைநூ றெரிந்த வகத்தியனுக் கோத்துரைக்கு மருட்குருவாங் குருளை திருமறைமா முனிவர்முனி தேவர்கள்தந் தேவன் சிவனருள்சேர் திருமதலை தவநிலையோர் தெய்வம் பொருமறையார் கழல்வீரர் வீரன் கையிற் பூநீர்தோண் டோவாது போற்றுமடி யவர்கள் கருமறையா வகையருளிக் கதிவழங்குங் கந்தன் கழலிணைக ளெஞ்சிரத்திற் கருத்தில் வைப்பாம். குருவணக்கம் பண்டைமறை வண்டரற்றப் பசுந்தேன் ஞானம் பரிந்தொழுகச் சிவகந்தம் பரந்து நாறக் கண்டவர்இ தயகமல முகைக ளெல்லாங் கண்டிறப்பக் காசினிமேல் வந்தவருட் கதிரோன் விண்டமலர்ப் பொழில்புடைசூழ் வெண்ணெய் மேவு மெய்கண்ட தேவன்மிகு சைவ நாதன் புண்டரிக மலர் தாழச் சிரத்தே வாழும் பொற்பாத மெப்போதும் போற்றல் செய்வாம். அவையடக்கம் மாலயன்மா மறையறியா வாதி மார்க்கம் வையகத்தா கமவேத மற்று முள்ள நூலையெலா முணர்ந்திறைவன் கழலே நோக்கு நோன்மையருந் தவர்முன்யா னுவலு மாறு வேலையுலா வுந்திரைகள் வீசி யேறி வேறேழு மொன்றாகி நின்ற போது சாலவுமான் குளப்படியிற் றங்கி நின்ற சலமதுதா னேரென்னுந் தன்மைத் தாலோ. இதுவுமது நீடுபுக ழுலகுதனின் மைந்தர் மாதர் நேயமொடு தாம்பயந்த புதல்வர் வாயிற் கூடுமொழி மழலையொடு குழறி யொன்றுங் குறிப்பரிதா யிடினுமிகக் குலவிப் போற்றி மாடுநமக் கிதுவென்று கொண்டு வாழ் வர் அதுபோல மன்னுதமிழ் ப் புலமை யோரென் பாடுகவிக் குற்றங்கள் பாரா ரிந்நூல் பாராட்டா நிற்பர்அருட் பரிசி னாலே. நூற்சிறப்பு சுத்தவடி வியல்பாக வுடைய சோதி சொல்லியவா கமங்களெலாஞ் சூழப் போயு மொத்துமுடி யுங்கூட வோரி டத்தே யொருபதிக்குப் பலநெறிக ளுளவா னாற்போற் பித்தர்குண மதுபோல வொருகா லுண்டாய்ப் பின்னொருகா லறிவின்றிப் பேதை யோராய்க் கத்திடுமான் மாக்களுரைக் கட்டிற் பட்டோர் கனகவரை குறித்துப் போய்க் கடற்கே வீழ் வார். நூற்கு அதிகாரியும் நூல்வழியும்-நூற்பெயரும் போதமிகுத் தோர்தொகுத்த பேதை மைக்கே பொருந்தினோ ரிவர்க்கன்றிக் கதிப்பாற் செல்ல வேநெறி யெனுமவர்கட் கறிய முன்னா ளிறைவனரு ணந்திதனக் கியம்ப நந்தி கோதிலருட் சனற்குமா ரர்க்குக் கூறக் குவலயத்தி னவ்வழியெங் குருநாதன் கொண்டு தீதகல வெமக்களித்த ஞான நூலைத் தேர்ந்துரைப்பன் சிவஞான சித்தி யென்றே. இறைவனையு மிறைவனா லியம்பு நூலு நூற்கருத்து மீண்டளவும் பொருளியல்பும் வேண்டுஞ் செய்தி முறைமைகளும் பெத்தமொடு முத்தி யெல்லா மூதுலகி லெமக்கியன்ற முயற்சி யாலே சிறையுலவும் புனல்நிலவத் தோன்றும் பேய்த்தேர்ச் செய்கைபோ லுண்டாய பொய்கொண் மார்க்கத் துறைபலவுங் கடாவிடையாற் சொல்லிப் போக்கித் துகள்தீர இந்நூலிற் சொல்ல கிற்பாம். நூல் உலகாயதன்மதம் இந்திர புரோகித னியம்புமொரு நூலின் றந்திர மெனாதறி வினோடரு ளிலாமற் சந்தணை புயத்துமண மாலைக டயங்க வுந்தியுல கத்திலுல காயத னுரைப்பான். ஈண்டளவை காட்சிமன மாதியிரு மூன்றாய் வேண்டுமனு மானமுத லானபல வேண்டா பூண்டபொருள் பூதமவை புகல்கடின சீதந் தீண்டரிய வெம்மைசல னத்தினொடு சேர்வே. சாற்றுபெய ரானவை தலம்புனல் கனற்பின் காற்றுமென லாமிவை கலந்தகுண மோதி னாற்றமிர தம்முருவ நற்பரிச மாகும் போற்றுமிவை நித்தவியல் பாமிவை புணர்ப்பே. ஒத்துறு புணர்ச்சியி னுருக்கள்பல வாகும் வைத்துறு கடாதிபல மண்ணின்வரு மாபோற் புத்திகுண நற்பொறி புலன்களிவை யெல்லா மித்தில்வரு நீரினி லெழுங்குமிழி யொத்தே. பூதமதி னொன்றுபிரி யப்புல னிறக்கு நீதியினி னிற்பன நடப்பனவு முற்போ லோதும்வகை யாகியுறு காரிய முலந்தா லாதியவை யாமிதனை யறிவதறி வாமே. இப்படி யன்றிக் கன்ம முயிரிறை வேறுண் டென்று செப்பிடு மவர்க்கு மண்ணோர் செய்திடுங் குற்ற மென்னோ வொப்பிலா மலடி பெற்ற மகனொரு முயற்கொம் பேறித் தப்பிலா காயப் பூவைப் பறித்தமை சாற்றி னாரே. செய்திடுங் கன்ம மெல்லாஞ் செய்தவர் தம்மைப் பற்றி செய்திடு மென்னி னிங்கே மாய்ந்திடு மேய்வ தெங்ஙன் மெய்தரு தூலங் கெட்டுச் சூக்கமாய் மேவு மென்னி லையனே தீபம் போனா லதனொளி யாவ துண்டோ. மாய்ந்துபின் வயலி லிட்ட வைதழை பலிக்கு மாபோ லெய்திடுங் கன்ம மென்னி லிட்டிடத் திசையு மேனி யோய்ந்துவந் தவரையுண்ணப்பண்ணுஞ்சோறுதரத்தற்றால் வாய்ந்திடும் பலம் வயிற்றிற் கொண்டிடும் வழக்குவைத்தாய் உருவமும் உணர்வுஞ் செய்தி யொத்திரா கன்மமென்னின் மருவுகை விரல்க டம்மின் வளர்வுடன் குறைவுண் டாகி வருவதிங் கென்ன கன்மஞ் செய்துமுன் மதியி லாதாய் பெருகுபூ தங்க டம்மின் மிகுகுறைப் பெற்றியாமே. இன்பொடு துன்ப மெல்லா மெய்துவ கன்மமென்னி னன்புனல் சந்தனாதி நணுகவு வணுக வொண்ணா மின்பொலி யழலி னோடு மேவவு நன்மை தீமை யென்செய்த தியம்பி டாய்நீ யிவையெலா மியல்ப தாமே. காயத்தின் குணமதன்றிக் கண்டதான் மாவுண் டாயின் மாயத்திற் சொல்லிடாதே மனமுத லாறி னுக்கு நேயத்ததாக வேண்டு மன்றியே நிகழ் த்து முண்மை தேயத்தின் முயற்கொம் பெல்லை செப்புவோர் செய்தி யாமே. அருவமே இறைவ னாகி லறிவின்றா காயமாகு முருவமே யென்னிற் பூதக் கூட்டத்தி னொருவ னாகு மருவிய விரண்டுங் கூடி நிற்பவ னென்னின் மண்மே லிருவிசும் பொருகல் லேந்தி நிற்குமோ வியம்பிடாயே. பூதத்தே யன்ன மாகி யன்னத்தா லுடம்பு புத்தி பேதித்தே மனமு மாகிப் பிரிந்தமை திருந்த வின்று வேதத்தே யுரைக்க வென்னோ மேதினி யோர்க ளெல்லாங் கேதத்தே வீழ் ந்து வேறு நெறியல கேட்கு மாறே. போகத்தை மண்ணிற் கண்டு விட்டுப்போய் விண்ணிற் கொ மோகத்த ராகி யல்லன் முயனறுழன் மூட ரெல்லாந் [ள்ள தாகத்திற் றண்ணீர் கண்டு விட்டுப்போய்த் தண்ணீர்கேட்டுச் சோகித்தே யுண்ணவெண்ணித் துயருறு வார்க ளந்தோ வாழவே வல்லை வாமி வலக்கைதா வென்னு யிர்க்குத் தோழனீ யுன்னையொப்பார் சொல்லிடி னில்லைகண்டாய் கோழைமா னுடர்தீ தென்னுங் கொலைகள வாதி கொண்டே சூழும்வார் குழலார் மொய்ப்பச் சுடரெனத் தோன்றினாயே ஈசனா ரயனார் மாலோ டிந்திரன் றெரிவை மார்பாற் பேசொணா வகைக ளெல்லாஞ் செய்தன்றோ பெரியோ ராகு ராசையா லவர்போ னாமு மாகவே வேண்டு மாயின் வாசமார் குழலா ரோடும் வல்லவா கூடி வாழ் மின். தையலா ரூட லாடத் தாமவ ரோடுங் கூடிச் செய்யதா மரையை வென்ற சீறடி செம்பஞ் சூட்டி மெய்யெலாம் பாதஞ்சூடும் வேடத்தார் மெய்யிற் கூடா மையன்மா னுடர்பொய்ம் மார்க்க வேடத்தே மாய்கின்றாரே. வாசமார் குழலி னார்கண் மணியல்குற் றடத்தே மூழ் கி நேசமார் குமுதச் செவ்வா யமுதினை நிறைய வுண்டு தேசுலா மணிமென் றோண்மேற் சேர்ந்துவீற் றிருந்தி டாதே மாசுலா மனத்தோ ரெல்லா மறுமைகொண் டழிவர் மன்னோ. மதிநிலா நுதலாரோடு மணிநிலா முன்றி லேறி முதிர்நிலா வெறிப்பச் செவ்வா யிளநிலாமுகிழ் ப்ப மொய்த்த கதிர்நிலாவடங்கொள் கொங்கைக்கண்கண்மார்பகலமூழ் கும் புதுநிலா வியநன் போகம் விடுவர்புன் சமயத் தோரே. ஊடுவ துணர்வதுற்ற கல்விமங்கையரை யுள்கி வாடுவ தடியில் வீழ் ந்து வருந்துவ தருந்த வம்பின் கூடுவ துணர்வு கெட்டுக் குணமெலாம் வேட்கை யேயாய் நீடுவ தின்ப முத்தி யித்தினின் றார்கண் முத்தர். வீட்டினை யுளதென் றோடி மெலிவதிங் கென்னை வீடு காட்டுவோர்கண்டோர் கேட்டோர் கரியவையுண்டேற்காட்டீர் நாட்டினி லரச னாணைக் கிசையவே நடந்து நாளு மீட்டிய பொருள்கொண் டிங்கே யின்பத்து ளிசைந்தி டீரே. உலகாயதன் மதமறுதலை உள்ள தாவது கண்ட தென்றுரை கொண்ட தென்னுல கத்துநீ பிள்ளை யாய்வளர் கின்ற நாளுனைப் பெற்ற தாயொடு தந்தையைக் கள்ள மேபுரி கால னாருயி ருண்ண வின்றொரு காளை யாய் மெள்ள வேயுள ரென்று கொண்டு விளம்பு மாறு விளம்பிடே. இடித்து மின்னி யிருண்டு மேக மெழுந்த போதிது பெய்யுமென் றடுத்த தும்மகில் சந்த முந்தி யலைத்து வார்புன லாறுகொண் டெடுத்து வந்திட மால்வ ரைக்க ணிருந்து கொண்டல் சொரிந்த தென்று முடித்த தும்மிவை காட்சி யன்றனு மான மென்று மொழிந்திடே. காண்ட லேயனு மான மாவதுங் காட்சி முன்னதுங் காட்சியேற் பூண்ட பூத வுடம்பி னுள்ளெழு போத மென்கொடு கண்டனை மாண்ட வாயின் மனங்கொண் ஞான முணர்ந்த தும்மனு மானமென் றீண்டு பூத மியைந்த திவ்வுட லென்ப தென்பிர மாணமே. பழுதி லாமறை கண்ட நூல்பழு தின்றி யுண்டது பாரின்மேன் மொழிவர் சோதிட முன்னி யின்னது முடியு மென்பது முன்னமே யழிவி லாதது கண்ட னம்மவை யன்றி யுஞ்சில வாக மங்களி னெழுதி யோர்படி யேன்று கொண்டிரு நிதியெ டுப்பது மெண்ணிடே. பூத மானவை நித்த மென்று புகன்ற தென்னை யுருக்களா யாத லோடழி வாகு மாதலி னாக்கு வோர்வர வேண்டிடுங் காத லோடு கடாதி மண்கொ டியற்று வோருளர் கண்டனஞ் சீத நீரி லெழுந்த கொப்பு ணிகழ் ந்த மாருதச் செய்கையே. நீரின் வந்தெழு கொப்பு ணீரது வாயெ ழுந்நிகழ் பூதமு மோரின் வேறுணர் வாயெ ழாவவை பூத மாகி யுதித்திடுந் தேரி னூறடை காய்செ றிந்தவை சேர வேறு சிவப்பெழும் பாரி னிற்பிரி யாது புந்தி பழிப்பு டம்பு கிடக்கவே. கூறு சேர்வையின் வந்த போது சிவப்பெ னுங்குண மொன்றுமே வேறு வேறு புலன்கு ணங்க ளுடற்கண் வந்து விளைந்ததெ னூறு காயடை கூடும் வேறொரு வன்ற னாலென னோக்கிநீ தேறு பூத செயற்கும் வேண்டு மொருத்த னென்று தெளிந்திடே. ஆன வைம்பொறி யுண்டி நித்திரை யச்ச மைதுன மாதியா வூனின் வந்திடு முன்பி லாதவை யென்று ரைக்கி னுலூதைபோல் வானின் வந்திடு மாத ராணலி யாகி மானுட ராதியா யோனி பன்மையு மின்று பூத முறும்பு ணர்ச்சியொர் தன்மையே ஐந்து நான்கொரு மூன்றி ரண்டுட னொன்ற தாயுட லங்களின் வந்தி டாவுணர் விந்தி யங்களும் வன்ன பன்மையு மின்மையாம் புந்தி யோடிய வன்ன போக குணங்கள் பூத புணர்ச்சிதான் றந்தி டாதிவை பேத மாயிட வந்த வாவினை தந்தவா. அறிவு பூதம தென்னின் வேறு புறத்த றிந்தமை கண்டிலஞ் செறிவு தானுட லத்தெ னிற்சவ மான போதுட றேருமோ குறிகொ ளாதுடல் வாயு வானது கூடி டாமையி னென்னினீ பிறித ராதுயிர் நிற்க ஞான முறக்க மென்பிற வாததே. அறிவு டற்குண மென்னி லானைய தாதி யந்த மெறும்பதா முறுமு டற்பெரி தான வற்றி னுதித்தி டும்பெரி தாகவே சிறுவு டற்செறி ஞான முஞ்சிறி தாயி டும்பரி ணாமமும் பெறுமு டற்சிறி தாவ தென்பெரி தாவ தென்சில பேசிடே. போத மும்மெலி வாகி யும்மலி பூத மானவை கூடலிற் பேத மோடு பெருத்து டற்கள் சிறுத்த பெற்றிமை யென்றிடி னோது டற்பெரி தான வுஞ்சிறி தாயி டாசிறி தானவு நீதி யிற்பெரி தாயி டாமுன முள்ள தன்மையி னீடுமே. இயல்பு காணிவை யென்னின் வேறிசை பெண்ணோ டாணிரு தன்மையாஞ் செயல்கொ ளாவிவர் செய்தி காரண மாக வந்து செனிப்பதே னியல்ப தாமுடல் பூத காரிய மாவ தும்மிலை யாகுமான் மயல தாம்வினை யாலொ ருத்தன் வகுத்த தன்மையின் வந்ததே. கார ணம்மவை யென்ற தென்னை கடாதி போனிகழ் காரியம் நேர ணைந்து சமைந்து நின்றிடு மென்ப தும்மது நேர்கிலோம் போர ணைந்திடு மொன்றொ டொன்று பொருந்து மாயின் வருந்தியும் நீர ணைந்தொரு தீயி னின்றது கண்ட தாயி னிகழ் த்திடே. பூத மேவு புணர்ச்சி யேபுரி காய காரண மாகுமேற் காத லாணொடு பெண்ணு மேவு புணர்ச்சி காரண மாவதெ னாதி யேயுல கத்தி லாணொடு பெண்ணு மாயணை காரிய நாத னாயகி யோடு கூடி நயந்த காரண மென்பரே. கந்தம் வெம்மை கலந்தி டும்புனல் கன்ம மென்செய்த தென்றனை சந்த நந்தழல் சார நீரிரு தன்மை யுற்றிடு மாறதோர் தந்த கன்ம மிரண்ட ணைந்து தருஞ்சு கத்தொடு துக்கமுஞ் சிந்தி யாவெழு சீவ னுற்றிடும் வேறு டற்கிலை தேறிடே. இன்ப மெய்தி யிருந்து நீவினை யில்லை யிங்கியல் பென்றிடிற் றுன்ப மெய்திடு வானென் மற்றிது சொல்லி டாய்சொல வில்லையேன் முன்பு செய்திடு கன்ம மென்றறி கன்ம மும்முதல் வன்னறிந் தன்பி னாலுறு விக்கு மப்பய னாங்க மைப்பொ டநாதியே. அநாதி யேலமை வின்றெ னின்மல மாயை கன்ம மணுச்சிவ னநாதி கன்ம மணுக்கள் செய்ய வறிந்து கன்ம முடற்செயா வநாதி காரிய மாமு டல்க ளசேத னம்மணை யாவறிந் தநாதி யாதி யமைக்க வேண்டு மமைப்பி னோடு மநாதியே. காணொ ணாகர ணங்க ளுக்குயிர் கண்டி டாமையி னின்றெனிற் காணு கோகடங் கண்ட கண்ணினைக் கண்டு நிற்பதுங் கண்ணதே காணொ ணாதுயிர் தானு மிப்படி கண்டி டுங்கர ணங்களைக் காணொ ணாகர ணங்க ளுக்குயி ருண்மை யாவதுங் கண்டிடே அங்கி யானது தானு மொன்றை யணைந்து நின்று நிகழ் ந்திடும் பங்கி யாதுயிர் தானு மிப்படி பற்றி யல்லது நின்றிடா தெங்கு மார்தயி லத்தை யுண்டெழு தீப மாண தெரிந்திடு மங்க தாமுட னின்று கன்ம மருந்தி யாருயி ராவதே. அறிவு தானுட லத்தின் வேறது வாயி றந்து பிறந்திடி னறிவு முன்புள திங்கு வந்து மறிந்தி டாமைய தென்னெனி னறிவை யோகன வத்து நீநன வத்தை யன்றுத ரத்திருந் தறியு மவ்வறி வோம யக்கறி வாத லாலறி யாதுகாண். இறந்தி டும்மறி வேபி றந்திடு மென்ப திங்கிசை யாதெனி னுறங்கி டும்பொழு தின்றி நின்றுணர் விங்கு தித்திடு மாறதோர் பிறந்த விவ்வுடல் போக வேறுடல் பின்பு வந்தமை பேசிடின் மறந்தி டுங்கன வத்தில் வேறுடல் வந்த வாறு மதித்திடே. காரணம் வாயு விடத்த டங்க வடங்கி வந்தெழு காரிய மரண மான விடத்து மற்றிவை மாய்ந்து பின்பு வருஞ்செயல் கிரண மார்கலை கெட்டு திப்ப விறப்பி னோடு பிறப்பையுந் தரணி யோர்கண் மதிக்கு ரைப்ப ருயிர்க்கு மிப்படிச் சாற்றிடே. பூத மானவை காரி யங்கள் பொலிந்து மன்னி யழிந்திடு மாத லாலொரு நாத னிங்குள னென்ற றிந்துகொ ளையனே பேத மான கடாதி மண்ணினில் வந்த வாறு பிடித்திடிற் கோதி லாத குலால னால்வரு செய்கை யென்று குறிப்பரே. வேத னாரண னார ணம்மறி யாவி ழுப்பொருள் பேதைபாற் றூத னாயிரு கான டந்திடு தோழன் வன்மைசெய் தொண்டனுக் காத லாலடி யார்க ளுக்கெளி யான டிக்கம லங்கணீ காதலாலணை யீண்டன் வேண்டின விம்மை யேதருங் கண்டிடே. பொன்கு லாவு மணிக்க லன்கண் மலம்பு கிற்கை பொருந்திடா மின்கு லாமிடை யார்க டாமுல கத்தின் வேட்கை விடும்பொருள் புன்பு லான்மல மூத்தி ராதி பொசிந்து நாறு புலைக்கல மென்கொ லாமிவர் மேல்வி ழுந்த திவற்றி னென்பெற வெண்ணியே. தோலி ரத்த மிறைச்சி மேதை யெலும்பு மச்சை சுவேதநீ ராலெ டுத்த முடைக்கு ரம்பை யழுக்கி னோடு புழுக்குழா நூலொ ழுக்கிடு கோழை யீர நுரைக்கு மூத்திர பாத்திரஞ் சேல டர்த்தகண் ணார்க ளென்பது தேர்ம லத்திர டிண்ணமே. ஆசை யுற்றுழல் சூக ரங்க ளசுத்த மேவி யளைந்துதின் றேசு சித்தன வாயி டுஞ்சுக மேழை யோடுறு மின்பநீ மாச தற்றொளிர் நித்த சுத்த வளந்த ருஞ்சுக வாரிகா ணீச னுக்கடி மைத்தி றத்தி னியைந்து நாம்பெறு மின்பமே. குரோத மேகுண மாயி ருந்தவர் சாந்தி நன்மை குறிக்கொளா ரராக மேயணை வார்க ளாசை யறுத்த வின்ப மறிந்திடார் பராவு தேவர் பராவு தூய பராப ரன்னடி பற்றிநீ விராவு மெய்யில் விடாத வின்பம் விளைந்தி டும்மிது மெய்ம்மையே. காம மாதி குணங்க ளைச்சுக மென்று கொண்டனை காதலாற் றூம மாரழ லங்கி சீத மலிந்த போது சுகந்தரு நாம மார்தரு சீதம் வெம்மை நலிந்த போது தருஞ்சுகஞ் சேம மாகிய வின்ப மாமிகு தெய்வ நன்னெறி சேரவே. படிக்கு நூல்கள் சிவாக மம்பசு பாச மோடு பதித்திற மெடுத்தி யம்புவ தீசன் வார்கழ லேத்தி டுந்தொழி லென்றுமே விடுத்தி டும்பொருள் காம மாதிகள் வேண்டி டும்பொரு ளீண்டருள் முடித்து மும்மலம் விட்டு நின்மல னோடு நின்றிடன் முத்தியே. 2. பெளத்தரிற் செளத்திராந்திகன்மதம் I நீதியார் வேத நூலி னெறியலா வறங்க ணாளு மோதியோ ரைந்து சீல முடையரா யுடல மூடிப் போதிநீண் மரத்தின் மேவு புத்தர்நால் வரினும் வைத்துச் சாதிதா னிலாத கொள்கைச் செளத்திராந் திகன்முன் சாற்றும். முழுதுணர்ந் துலகிற் கோறன் முதற்செயன் முனிந்து மற்றும் பழுதிலா வருளி னாலே பரதுக்க துக்க னாகித் தொழுதுவா னவரும் போற்றத் தொல்பிட கங்க ளான வழுவிலா கமங்கள் சொன்ன மாதவ னாத னாவான். மருவிய வளவை காட்சி மானமென் றிரண்டி வற்றாற் கருதிய பொருள்கண் ஞான ஞேயமாய்க் கணத்திற் பங்கம் வருமுரு வருவம் வீடு வழக்கென நான்க தாகித் தருமவை யொன்றி ரண்டாய்த் தாம்விரிந் தெட்டி னாமே. உருவியல் பூத மோடங் குபாதான ரூப மாகு மருவியல் சித்தங் கன்ம மென்றிரண் டாகும் வீட்டின் மருவியல் குற்றங் கந்த மெனவழங் கிடும்வ ழக்கி னிருவிய லுள்ள தோடங் கில்லதா மியம்புங் காலே. மண்புன லனல்கால் பூதம் வலிகந்தமிரத வன்ன மெண்டரு முபாதா னந்தா னிவையிரு நான்குங் கூடி யுண்டொரு பொருளு ரூப முருபுல னுபாங்க மோடக் கண்டது சித்தங் கன்ம நன்றுதீ தென்றல் காணே. குற்றவீ டராக மாதி குணங்களைக் குறைத்த லாகு மற்றவீ டுருவ மாதி யைந்தையு மாய்த்த லாகுஞ் சொற்றருந் தொகைதொ டர்ச்சி மிகுத்துரை யென்று மூன்றா யுற்றிடும் வழக்கி ரண்டு மொன்றுமூன் றாகி யாறாம். ஒருவனென் றோதப் பட்டா னுருவாதி யைந்துங் கூடி வருபவ னென்று ரைத்த றொகையுண்மை வழக்க தாகு முருவமங் காதி யாய வைந்தையு மொருவ னின்று தருவது தொகையி னின்மை வழக்கதாஞ் சாற்றுங் காலே காரண காரி யத்தின் றொடர்ச்சியாய்க் கால மூன்றின் சோர்வரத் தோன்றுங் கெட்டு வழியென்கை தொடர்ச்சி யுண்மை யோர்தரி னொருவ னேயெக் காலத்து முள்ளா னென்று தேர்வது தொடர்ச்சி யின்மை வழக்கதாஞ் செப்புங்காலே. தோற்றிய பொருள்க ளெல்லா நாசமா மென்று சொல்லு மாற்றமுன் னுரைத்தன் மற்றை மிகுத்துரை வழக்கினுண்மை போற்றிய பொருள்கண் கட்குப் போனது போன்மு திர்ந்து வேற்றுமைப் பட்ட தென்கை மிகுத்துரை யில்வ ழக்கே. உள்வழக் கில்வ ழக்குள் ளதுசார்ந்த வுள்வ ழக்கோ டுள்ளது சார்ந்த வின்மை வழக்குட னின்மை சார்ந்த வுள்வழக் கின்மை சார்ந்த வில்வழக் கென்றோ ராறா முள்வழக் குளதுண் டென்கை முயற்கோடின் றில்வ [ழக்கே. உணர்வுசார்ந் துணர்வு திக்கை யுள்ளது சார்ந்த வுண்மை யுணர்வுபி னின்றா மென்கை யுள்ளது சார்ந்த வின்மை யுணர்வுமுன் பின்றித் தோன்ற லில்லது சார்ந்த வுண்மை யுணரினில் லதுசா ரின்மை யுள்ளங்கை யுரோம நாணே. வான்முதல் ஐந்தும் அநித்தியம் எனல் சொன்னநால் வகையு மன்றிச் சொல்லிடும் பொருள்க [ளெல்லா மென்னையோ வறிகி லோம்பித் தெறியோ வான மான்மா மன்னுகா லங்க டிக்கு மனமொடு வாக்கி றந்திட் டுன்னுமோ ரிறையு முண்டென் றுரைப்ப்பது நித்த மன்றே. 1. வானம் ஈங்குவான் செயர்கு வாரா தியம்பிய பொருள்க ளெல்லாந் தாங்குவா னுளதே யென்னிற் றரித்திடா தருவ மாத லோங்குவா னோசைக் காதி யெனிலதங்குருவின் கூட்ட நீங்குவா னின்றி யெங்கு நின்றதே லெங்கு மின்றே. 2. ஆன்மா போதமுண் டுயிர்கட் கென்னில் வாயிலும் புலனு நாலு மாய்தலின் றொட்டுத் தீட்டுக் கலப்பினி லறியு மென்னி லேதமுண் டிரவிற் பச்சை சிவப்புட னேய்ந்த போது கேதநின் றென்னோ வென்னு மையமுன் கிடத்த லாலே. அறிந்திடா வாயி லின்றே லறிவின்றா மைந்தும் பற்றி யறிந்திடு மறிவுண் டென்னி லைந்தினு மறிவொன் றாக வறிந்திட வேண்டுஞ் சார்பி னறிந்திடு மென்னி லுன்னை யறிந்திலோம் புத்த னென்றிங் கழகிது சொன்ன வாறே. ஞானஞே யங்க ளன்றி ஞாதுரு வென்று சொல்ல வானதிங் கறிவோ வன்றோ வன்றெனி லவனி போலுந் தானதிங் கறிவே யென்னிற் சமைத்திடு நன்ப ருப்புப் போனகந் தனக்குத் தானே கறியெனப் புகன்ற தாமே. உயிரினை யருவ தென்னி னுருவுட னுற்று நில்லா துயிரினை யுருவ தென்னி லுடலினி லுடல டங்கா துயிரினை யணுவ தென்னி லுடல்பல துவார மோடு முயிரினை நித்த மென்னி லுணர்வுத யாந்த மின்றே. எங்குமாய் நின்ற தான்மா வென்றிடி னெங்கு மின்றாந் தங்கிடு நிறைவு தத்தஞ் சரீரங்க டோறு மென்னின் மங்கிடு முடலத் தோடே வடிவினி லோரி டத்தே யங்கது நின்ற தென்னி லடிமுடி யறிவின் றாமே. 3. காலம் சாற்றிய கால மிங்குத் தங்கிய வாறி தென்னை தோற்றுவித் தளித்துப் போக்குந் தொழிலிவை கால [மென்னிற் போற்றிய பொருளிற்புக்குப் பிணங்கிடும் பொருட்பினின்றாந் தேற்றிய வில்வ ழக்குத் திரவியத் தியல்பி னாமே. 4. திக்கு எனக்குநீ கிழக்கி ருந்தா யாகின்மேற் கென்றா யென்பா லெனக்குமேற் கிருந்தா னென்பாற் கிழக்கென வியம்புந் [திக்குத் தனக்குநாங் கொள்வ தெப்பாற் சாற்றிடா யில்வ ழக்குத் தனக்குள தாகு முண்மை தானில தாகு மன்றே. 5. இறை உலகினைப் படைத்தா னென்றா யொருவனிங் குள்ள தாகி லுலகினைப் படைக்க வேண்டா வில்லையேற் படைக்க [வொண்ணா வுலகினுக் குபாதா னந்தா னுள்ளதாய்க் காரி யத்தா முலகினைப் படைக்கி லங்கு முளதில தாவ துண்டே. உள்ளது கடாதி போல வுதிப்பித்தா னென்று ரைக்கின் மெள்ளவே யெங்கு நின்று விதித்தன னுலகின் மீது வள்ளறா னின்றா னென்னில் வந்ததா முலக முன்னே தள்ளிடா தெங்கு நிற்கி லெங்குமுன் றந்த தாமே. இல்லது கருணை யாலே யியற்றின னிறைவ னென்னிற் கொல்லரி யுழுவை நாகங் கூற்றமுங் கொண்டு தோற்ற வல்லவன் கருணை யென்னோ வலியினால் வேண்டிற் [றெல்லாம் பல்கவே படைத்தா னாயிற் பித்தரைப் பணிந்தி டாயே. பெறுவதிங் கென்ப டைத்துப் பெற்றது விளையாட் டென்னிற் சிறுமழ விறைய தாகுஞ் செய்திடுங் கன்மத் தென்னி னுறுபெருங் கன்மஞ் செய்வோர் முன்புள ராவ ருண்மை யறிவுறின் ஞால மெல்லா மநாதியென் றறிந்தி டாயே. உருவொடு நின்றா னென்னி லுருவமுன் படைத்தார் வேண்டு முருவவ னிச்சை யென்னி லுலகெலா மிச்சை யாகு முருவுல கத்து ளோர்கட் குறுவது கன்மா லென்னி லுருவுடை யோர்கட் கெல்லா முற்றது கன்மத் தாமே. அருவெனிற் பவத்தி னின்று மெடுத்திடா னாகா யம்போன் மருவின னிழல்போ லென்னின் மருவினோர்க் காகு மாட்சி பெருகிய வறிவுண் டென்று பேசிடி னேசத் தோடுங் கருதிட வுருவம் வேண்டு மில்லையேற் கருத லின்றே. எங்கணூ லநாதி யாக விறைவனுண் டென்னு மென்னி னுங்கணூ லுரைப்பா ரின்றி யோதுவ தழகி தாகு மங்கவன் றன்னை நூல்கொண்ட றிந்தன மவனைக் கொண்டே யிங்குநூ லறிந்தோ மென்னி னீதொராச் சரிய மாமே. உற்றெழு மரங்க ளாதி யுயிரின்றிப் பூத ரூபம் பற்றியிப் பாரின் மீது பாங்கினாற் பலவு மாகிப் புற்றொடு மயிர்கொம் பாதி போலவே தோன்றி மாயு மற்றுள யோனி கட்குப் பயனென வழங்கு மன்றே. கொன்றிட லாகா தென்றுங் கொன்றவை கொண்டு நாளுந் தின்றிட லாகு மண்ணோ டொத்திடுஞ் செத்த வெல்லா மொன்றிய வாச மூட்டி யுண்ணிநீர் வைத்த வர்க்கோ சென்றுநின் றுண்ட வர்க்கோ புண்ணியஞ் செப்பி டாயே. அழித்திடு மராகமாதி யகற்றிநல் லறங்கள் பூரித் திழித்திடும் புலன்கள் போக்கி யின்பொடு துன்பம் வாட்டிப் பழித்திடாப் பழுதில் வாழ் க்கை யெட்டையும் பாரித் தெல்லா மொழித்திடு ஞான சீல சமாதியி னுறுதி யாமே. ஓங்கிய வுருவ மோடும் வேதனை குறிப்பி னோடுந் தாங்குபா வனைவிஞ் ஞானந் தாமிவை யைந்துங் கூடிப் பாங்கினாற் சந்தா னத்திற் கெடுவது பந்த துக்க மாங்கவை பொன்றக் கேடா யழிவது முத்தி யின்பம். செளத்திராந்திகன் மதமறுதலை அனைத்தினையு முணர்ந்தானெம் மிறைவ னென்றிங் கறியாது புத்தநீ யறைந்தா யென்று மனைத்தினையு மறிந்திடா னளவி லாமை யொன்றொன்றா வனைத்தினையு மறிந்தா னென்னி னனைத்தினையு மளவிறந்த தென்ன வேண்டா வளவிலா ஞானத்தா லறியின் ஞான மனைத்தினையு மறியாது கணத்திற் றோன்றி யழிதலா றறிந்தமையின் றாகு மன்றே. சிலபொருளை யுணர்ந்தவற்றின் றிறத்தே யொட்டிச் சிந்திப்ப னெப்பொருளு மென்னிற் சென்று பலபொருளா யொன்றுபல பேத மாகிப் பயின்றுவரு மாதலாற் பார்க்கு மாறென் னுலகுதனி லொருபொருளங் குணரும் போதி லுற்றுணர்த லாராய்த றெளித லுண்டாய் நிலவுமத னாலுணர்வு பன்மை முன்பி நின்றிடா தெறாபையெல்லா நினைப்பதெங்கே. முத்திநலங் கண்டறங்கண் மொழிந்தா னாயின் முதன்முழுதும் பொன்றிப்பின் மொழிந்த வண்ண மொத்திடுந்தே னெய்கூட்டி யுண்டிறந்தோ னொருவ னுலகினில்வந் திதுதீதென் றுரைத்தா லொக்குஞ் செத்ததுபி னென்றுரைக்கிற் கதியிற் செல்லாத் தேரனுரை நீர்பெருகிச் சென்றாராகு மத்தினள வறியாதிக் கரையோர் தம்மை யக்கரைக்கே செல்லவிடு மாசை யாமே. நீர்போல நின்றுயிர்கட் களித்தி டாதே நெருப்பாய துயர்ப்பிறப்பி னிகழ் ந்து நின்று பாரோர்கட் களித்தபடி வனையிற் பட்ட பலகலைமான் கண்டொருநீள் கலைபாய்ந் தோடி நேரேசென் றவ்வலைக்கே நேர்ந்தா லொக்கு நீள்பாவக் குழியில்விழு நீர்மை யாகு மாரோவிங் கவனொப்பா ரறத்தை யாக்கப் பிறந்தறமாக் கினனென்னி லடங்க வாமே. அலகிறந்த யோனிகளிற் புகுந்த வெல்லா மறத்தையளித் திடவென்னி லவற்றி னெல்லா நில்வுவது கன்மத்தா லாகு மன்றி நினைந்ததோ ரிச்சையினா னிகழ் ந்தா னாகி னுலகுதனி லுள்ளோர்க்கு மதுவே யாகு மொருத்திவயிற் றினிலிருந்தங் குதரந் தள்ளித் தலமதில் வந் தானென்னிற் றாயைக் கொன்றான் றறுமத்தை யுன்றெனக்குச் சாற்றி டேலே. அரியினொடு நரியுழுவை யாதி யாக வானபோ தறந்திரிந்து கோற லாதி பரிவினொடுஞ் செய்தனனா மில்லை யாகிற் பசிதனக்குத் தின்பத்வன் பழுதை யோதான் கருதிலவன் பரதுக துக்க னாகிற் கணவனிழந் தோர்கட்குங் கண்ணி குத்தித் திரியுமவர் துயரினுக்கு மிரங்கு வோன்றன் செயலறத்துக் கழகியதாஞ் செப்புங் காலே. ஒருபொருளைத் தேடியதற் குரையுந் தேடி யுரைப்பதன்மு னுணர்விறக்கு முனக்கு நூலென் மருவிவரும் சந்தான வழியி லென்னின் வாயுரைத்த தேயுரைத்து வழங்கு மாகும் பெருகுவது கெட்டென்னி லதுபோ லாம் பின் பித்துரைத்த தறியாது பேதை சொல்லுந் தருவது நூலெப்பரிசு முதனடுவோ டிறுதி தான்விருத்த மின்றியது சாற்றி டாயே. முன்னாகப் பலவறங்கள் பூரித்தெம் மிறைவன் முழுதுணர்ந்திங் கருளினா லுயிர்கண்முத்தி யடையப் பின்னாகப் பிடகநூலுரைத்தா னென்று பேசினா யிவன்முன்பு பேரறங்கள் புரிநூல் சொன்னாரா ரிவனைப்போன் முன்னொருவ னென்னி லவனுக்குச் சொன்னாரா ரெனத்தொடர்ச்சி யாகி யன்னாய்பி னநவத்தைப் படுமொருவ னின்றா மாரோவுன் பாழியிருப் பாரிதனை யறையே இந்நூலைச் சொன்னவன்றா னிங்கிருந்தா னென்னி லிவனிருத்தி யேத்துமவ னெங்கிருந்தா னெவனோ வந்நூலோ குருவந்த வடைவுமுனக் கில்லை யடைவுதரின் முடிவின்க ணாநாதி போதன் சொன்னானா மவைவேதா கமங்க ளாகுஞ் சுருக்கியூண் டவம் புரியச் சொல்லுவதெல் லோரும் உன்னூல்கண் கழுவாதே யுதிப்பதன்முன் புலாலோ டுண்பானோ ரூன்பிரிய னுரைத்ததொரு நூலே. முன்னூலும் வழிநூலுஞ் சார்பு நூலு மூன்றாகு முலகத்து மொழிந்த நூல்கள் ளிந்நூலி னுன்னூலிங் கெந்நூ லென்னி லிந்நூல்கா ணெந்நூலென் றியம்ப மாட்டா யுன்நூலு மொருநூலா யுரைப்ப தென்னே யுலண்டுநூல் பருத்திநூல் சுலம்பி நூல்க ளந்நூலு மல்லாத பொய்ந்நூல் கொண்டிங் கறநோற்றுத் திரிந்தவா றழகி தாமே. புத்தனவன் பொன்றக்கெட் டுப்போனா னென்று போற்றுவதிங் காரைநீ பொய்த்தவஞ்செய் புத்தா செத்தவர்க்குச் சிலகிரியை செய்ய விங்குச் செய்தவர்க்குப் புண்ணியமா மென்று செப்பி னித்தமுயி ராதலாற் பலிக்குஞ் செய்தி நினைந்துதரு வானுமுள னுனக்கிவ்வா றில்லை வைத்தசுடர்த் தீபமற மாய்ந்தக்கா லதற்கு மருவுதிரி நெய்கூட்டு மதிகேடுன் வழக்கே. நாலுரைத்தா னொருவனுள னென்றனுமா னத்தா னூல்கொண்டிங் கறிந்தாற்போ னூலா நூலின் பாலுரைத்த பொருள்களெல்லா மனுமான மென்னிற் பரலோக பாதாள லோகங்க லொருசொல் லாலுரைத்த நூலின்றி யறையா யின்றே லவையறிந்த படியெனுன தனுமான மன்றான் மேலுரைக்கும் பிரமாண முனக்கில்லை காட்சி யனுமானம் விட்டபொருள் விளக்குவதா கமமே. எப்பொருளு மநித்தமென வியம்பிடுவை யநித்த மில்லதற்கோ வுள்ளதற்கோ வுளதிலதா னதற்கோ செப்பிடினில் லதற்கில்ல தென்று மில்லை சென்றடைவ துள்ளதற்கே லுள்ளதென்று முண்டா மப்படிதா னுளதிலதா மப்பொருளுக் கென்னி னுளதிலதா காதிலது முள்ள தாகா திப்பொருளுக் கநித்தமிலை யென்றொன்றைக் காட்டா யெனிற்றோன்றும் பொருணின்றிங் கிறுதி யாமே. அங்குரம்வித் தின்கேட்டிற் றோன்றுமது போல வனைத்துருவுங் கெட்டுவழி யாகு மென்னி னங்கவற்றுக் காக்கக்கே டறைந்தா யெல்லா மநித்தமெனு முரைமறந்தா யருகனுமா னாய்நீ யிங்குமுளை யிலைமரமா யெழுந்தீண்டிச் செல்லா திறந்ததே யெழுந்தபடி நில்லா தென்னின் மங்கியிடா தேபால தருணவிருத் தையாய் வரும்வடிவு திரிந்துநின்று மாயுங் காணே. உடல்பூத மெனினொன்றுக் கொண்றுபகை யொன்றா வுதிரசுக் கிலமென்னின் மரத்தினுளுக் கல்லி னிடமாகத் தவளையுரு வந்தவா றியம்பா யிருவினைகா ணெனில்வினைக ளிரண்டுருவாய் நிற்குந் திடமாக வன்னமுரு வெனிலுண்ண வுண்ணச் சென்றுவள ருங்காயந் தேயுமுணர் வென்னின் மடவோனே யருவுணர்விங் கசேதனமா யுருவாய் வளராது வருமில்லா தெனின்மலர்வான் வருமே. என்றுமிலா தொன்றின்றாய் வருமுருவம் வித்தி னெழுமரம்போ லெனின்வித்தி னுண்டாய்நின்றெழுங்கா ணின்றதேல் வித்தின்மரங் கண்டதில்லை யென்னி னெற்கமுகாய் நீளாது நெல்லாயே நீளு மொன்றிலொன்றங் கிலாமையினா லுதியாகா ரணம்பெற் றுதிப்பதுகா ரியமதுவு முள்ள தாகு மன்றமதிக் கலைபோலக் கந்த மைந்து மருவியுள தெனுமுரையு மறந்தனையோ வின்றே. உருவமெலாம் பூதவுபா தாய சுத்தாட் டகவுருவ மென்னினீ யுலவத் துக்கு மருவுமன லோடுநீர் மண்கந்த மிரதம் வன்னமிலை வன்னிக்கு வளிநீர்மண் வாசந் தருமிரத மிலைநீர்க்குத் தழல்கான்மண் கந்தந் தானில்லை தலத்தினுக்குச் சலமனல்கால் கூடி வருவதிலை யிந்திரிய விடய மான மாபூதங் களுமறியாய் மதிகெட் டாயே. மருத்தெண்ணெய் தனின்மருந்து நின்றாற் போல மறைந்தெட்டுஞ் சூக்குமமாய் மருவு மென்னிற் றிருத்துமவன் மருத்தெண்ணெய் சேர்த்தாற் போலச் சேர்பொருள்வே றுண்டெல்லா வுருவு மெட்டும் பொருத்தியதே லொருதன்மை யாம்பொருள்க ளொன்றின் குணமொன்றிற் புகாதறைகை பொருளறியாய் பூத வுருப்பொருள்வே றுபாதானப் பொருள்வேறு காட்டா யுபாதாயம் பூதகுணங் குணகுணியா முலகே. அழிந்துணர்வை யுணர்வுதரு மெனினழிந்த தாக்கா தாமுணர்விற் பொருள்வினைக ளணையா வாகு மழிந்திடுவ தாக்கியெனின் முன்னொருகா லத்தே யறிவிரண்டு நில்லாதங் கறக்கே டின்றி யழிந்துணர்வை யுணர்வுதரு மெனினித்தா நித்த மடையுமுணர் வுனக்கநித்த மாயே செல்லா தழிந்தெருவை யாக்குவது போலாக்கு மென்னி லாம்பொருள்வே றழிந்துசத்தி கிடந்தாக்கு மவையே. கேடிலாச் சந்தானத் தேபலிக்கு மென்று கிளக்கினி சந்தான நித்த மாகு மோடுநீர் போலழிந்தா முணர்வொழுக்க மென்னி லொழுகுநீ ரிட்டதெல்லா முடன்கழிதல் போலத் தேடுபொருள் சீலம்பா வனைகுறிவிஞ் ஞானஞ் சென்றவுணர் வோடேகு நின்றுணர்வி னேயா நீடுநீர் முன்னொழுகிக் கெடாதுநிறைந் தோடு நிகழுணர்வுங் கேடின்றி நினைந்துசெலுங் காணே. சந்தானங் காரணமோ காரியமோ விரண்டின் றன்மையதோ காரணமுங் காரியமு நித்தம் வந்தாருஞ் சந்தானந் தொடர்ச்சியெனி னதற்கும் வருநித்தந் தோற்றக்கே டடைதலின்மற் றொன்றே லைந்தான கந்தங்க ளன்றாய் நித்த மடைபொருளா மறிவுமறி வடைவு மன்றிச் சிந்தாமுன் பின்னாகிப் பின்முன் னாகித் திரிந்துவருந் திரிவறிந்து தேரா தேரே. ஒரு காலத் துணர்வுகெட்டா மெனினுதிப்பீ றொன்றா மொருபொருளின் றிரிவுனக்குக் கால மானால் வருகால நிகழ் காலங் கழிகால மென்று வழங்குவதென் பொருள்வரவு நிலைகழிவா லன்றேற் றிரிகாலஞ் செப்பிடாய் பொருட்செயலு மொன்றாஞ் செயன்மூன்று மொருகணத்தே சேரு மென்னிற் றருகால மூன்றாகுந் தாமரைநூ றிதழிற் றள்ளுசி யுங்கால மூன்றினையுந் தருமே. உணர்வுகா ரணமுணர்வுக் கெனினித்த முணர்வுக் குண்டாகி நின்றுணர்வை யுதிப்பி யாதிங் குணர்வுசந் தானவிடத் தொழிந்தாற் பின்னை யுண்டாகா துடலுணர்வுக் குபாதான மென்னி னுணர்வுடலி னிடையறா துதிக்க வேண்டு முடலுணர்வின் வினையினா லுணர்வுதிக்கு மென்னி னுணர்வுவினை யுளதொடுங்கா துணர்வுதருஞ் செய்தி யுணர்வைவினை தரினொருவன் செயல்வினையின் றாமே. வினையுணர்வு தரும்வினையை யுணர்வுதரு மென்று விளம்பினீ யுணர்வுபோல் வினையி னுக்கு நினைவுவரு மொன்றையொன்று நிகழ் த்தி டாபின் னிலையின்மை யானிகழ் த்திக் கெடுதல் செய்யா கனல்விறகிற் பிறந்ததனைப் பொடிசெய் தாற்போற் கருத்தும்வினை யிற்றோன்றிக் கழிக்கும்வினை யென்னின் முனமுணர்வு பிறந்தளவே வினைகெடுக்கு முன்பி னுதியாது முகிழ் நெருப்பின் விறகுதியா வாறே. பேயுநர கருஞ்சுரரும் பிரமருமா யுலகிற் பிதாமாதா வாதார மொன்று மின்றிக் காயமொடு தாம்வருவ ரென்றுரைப்பை காயங் காரியமாய் வருதலினாற் காரணமுண் டாகு மாயுமுணர் வோசுத்த வட்டகமோ கன்மம் வடித்ததோ வடிவுசெய்து வைத்தாரு முண்டோ வாயுமறி வுண்டாகி லறைந்திடா யுலகுக் காதிதுணை நிமித்தகா ரணமறிவ தறிவே. உருவாதி கந்தங்க ளைந்துங் கூடி யொருவன்வே றொருவனிலை யென்றுரைக்கும் புத்தா வுருவாதி யைந்தினையு முணர்பவர்யா ரென்ன வுணரும்விஞ் ஞானமென்றாய் ஞானமுணர்ந் தவரா குருவாதி பொருள்காட்டித் தனைக்காட்டுஞ் சுடர்போ லுணர்வுபிறி தினையுணர்த்தித் தனையுணர்த்து மென்னி னுருவாதி பொருளினையுஞ் சுடரினையுங் காணு முலோசனம்போ லுணர்வுபொரு ளுணர்பவன்வே றுண்டே. காயமுட னிந்திரிய மனநா னென்று கதறுவாய் காயமுறக் கத்தறியா வாகும் வாயில்களு மப்படியி னொன்றையொன்றங் கறியா மனங்கணத்திற் கெடுங்கால மூன்றின்வர வறியா தாயுமுணர் வாகியுடல் பொறிமனமூன் றறிந்தங் கவைநானல் லேனென்று மறிந்துமனத் தாலே யேயுமொரு பொருள்கருதி யிந்திரியப் பாலே யிசைவித்துக் காயத்தா லியற்றுவதான் மாவே. கழிந்தவுணர் வேபின்னு மியானறிந்தே னென்று கருதலினவ் வுணர்வறிந்த தென்னின் முன்னே மொழிந்தமொழி நான்மொழிந்தே னென்றால் வாய்தான் மொழிந்ததோ மொழிந்தவன்வே றானாற் போல வெழுந்தவுணர் வெல்லாங்கொண் டியானறிந்தே னென்ற தெதுவதுதா னுயிருணர்வால் வாக்கான் மற்றை யொழிந்தகா யந்தன்னா லுணர்ந்துரைத்துச் செய்திங் குணர்வினுக்கு மாதார மாய்நிற்கு முயிரே. இந்திரிய வீதியெழுஞ் சித்த நெஞ்சத் தெழுஞ்சித்த மெனவிரண்டு மொன்றுகெட்டே யொன்று வந்தெழுவ தெனிற்கனவிற் கண்டபடி நனவின் வாய்திறவார் நனவுகண்ட படிகனவிற் காணா ரந்தனுரு வன்னங்க ளறிந்திடா னன்றே யறிகனவு மிறந்துணர்வு மழிந்துறக்க மடைந்தா லுந்துவதோர் சந்தான மில்லையுணர் வுதிப்ப வுயிர்கனவு நனவினையு முணருங் காணே. ஒருகாலத் தோரிடத்தி லோருணர்வேற் செவிதா னொன்றுணரா திருசெவியு முணரு மோசை யொருகாலத் திருகண்ணு மிருசெவியு மனமு மொருவனைக்கண் டவனுரைகேட் டுணர்ந்திடுமைம் மொருகாலு முணராவுள் ளுணர்வின்றிப் பொறிக [பொழியு ளொன்றொன்றா வுணர்வதுவுள் ளுணர்வைந்து முணரா வொருகாலும் பொறிவிகற்பித் துணராவுள் ளுணர்வுக் குள்ளதுகாண் விகற்பமிரண் டும்முணர்வ துயிரே. அருவுணர்வு மாயாறு மாறி மாறி யங்கங்கே தோன்றியிடி லகத்துநிலை யின்றி யுருவினொடு பாலதரு ணவிருத்தா வத்தை யுண்டாகா துறக்கத்தி னுடல்தட்ட வழைப்ப வருவதுணர் வெங்கிருந்து நெஞ்சிலிருந் தென்னின் வாயில்வினை யறிந்தெழுப்ப வாயுவறி யாதாந் திரியொழிய விடிஞ்சில்தொடத் தீபமெழா தடக்கஞ் சென்றபொழு தாலுணர்வு நின்றநிலை செப்பே. இச்சைவெறுப் பியற்றலின்ப துன்ப ஞான மிவையணுவின் குறியாத மிவற்றி லிச்சை நச்சிநுகர்ந் தொருபழத்தை யினங்கண்டு முன்பு நானுகர்ந்த கனியினின மென்றுநச்சல் பின்பு மெச்சவெறுப் பாதிகளு மிப்படியே யாகு மிவைமுன்பும் பின்புமுணர்ந் திடுத லாலே நிச்சயகர்த் தாவொருவ னுளனென்று நல்லோர் நிறுத்திடுவர் வெறுத்திடுவர் நின்னுடைய பொருளே. எப்பொருட்கு மிரந்தரமா யிடங்கொடுத்து நீங்கா திருள்வெளிதா னன்றியிரண் டினுக்குமிட வகையா யொப்பில்குணஞ் சத்தமதாய் வாயு வாதி யுதித்தொடுங்க நிற்கும்வா னுயிர்முன்னே சொன்னோஞ் செப்பிடுங்கா லம்பொழுது நாளாதி யாகித் திரிவிதமாய்த் தீமைநன்மை செய்யுந் திக்குத் தப்பில்குணக் குக்குடக்குத் தெற்குவடக் காதி தானாகித் திரியாதே நின்றுபலந் தருமே. காரியமா யுலகமெலா மிருத்த லாலே கடாதிகள்போற் காரியகர்த் தாவொருவன் வேண்டு மாரியமா யறம்பொருளோ டின்பம்வீ டெல்லா மறைந்துயிர்கட் கறிவுசெய லளிப்பதுநூ லந்நூல் கூரியரா யுள்ளவர்க ளோத வோதிக் கொண்டுவர லான்முன்னே குற்றமின்றிச் சீரியபே ரறிவுடையோன் செப்ப வேண்டுஞ் செயலினுக்குங் கரிவேண்டுஞ் சிவனுளளென் றறியே. மரங்களுயி ரல்லவென்று மறுத்துச் சொன்னாய் வாடுதல்பூ ரித்தலான் மரங்களுயி ராகுந் திரங்குநீர் பெறாதொழியிற் பெறிற்சிரத்தை சேருஞ் சீவனல வெனிலுலகிற் சீவ னெல்லா முரங்கொள்வ தூண்பெறிற் சோருமுண் பெறாவே லுலர்ந்தமர நீர்பெற்றா லுய்யாதுள் ளுயிர்கள் கரந்தசினை முட்டைகட்கு வாயிலினின்று வாயில் கண்டிலதேற் பூத்துக்காய்த் தெழன்மரங்க [ளுயிரே. ஒருமரத்தி னுயிரொன்றேற் கொம்பொசித்து நட்டா லுய்யுமுயி ரொன்றுபல வாமோ வென்னிற் கருமரத்தின் வித்துவேர் கொம்புகொடி கிழங்கு கண்கலந்து கொள்ளுமுயி ரண்டம் வேர்ப்புத் தருபிறப்புச் சராயுசங்கள் சனனமும்பெற் றாற்போற் றானடையு முற்பீசந் தலநடவா தென்னிற் பெருநிலத்திற் காலிலார் நடப்பரோ பேதாய் பிறப்பின்வித மநேகங்காண் பேசுங் காலே. தின்னுமது குற்றமிலை செத்ததெனும் புத்தா தின்பையெனக் கொன்றுனக்குத் தீற்றினர்க்குப் பாவ மன்னுவதுன் காரணத்தாற் றின்னா தார்க்கு வதைத்தொன்றை யிடாமையினால் வதைத்தவர்க்கே மென்னிலுனை யூட்டினர்க்குப் பாவஞ் சேர வென்னதவம் புரிகின்றாய் புலால்கடவுட் கிடாயோ வுன்னுடல மசுகியென நாணி வேறா ருடலுண்ணி னசுசியென வுணர்ந்திலைகா ணீயே. குடைநிழலுங் கண்ணாடிச் சாயையும்போற் பிறப்புக் கொள்ளுமுணர் வென்னிற்கா ரணமழிய வழியு மடைநிழலுங் கந்தமைந்து மழியுமுனக் கிங்கே யவையழிந்தா லருங்கதியி னணையுமுணர் வின்றா மிடைகனவி னெழுமுணர்வு நனவுணர்வா னாற்போ லெழுமுணர்வு கன்மத்தா னினைந்துகதி யென்னின் மிடைசினையு மந்தனுமுட் டையுமுயிர்விட் டக்கான் மேவுவதேன் பிறப்பினுடல் விடாதுகன்ம வுணர்வே. ஐந்துகந்தஞ் சந்தானத் தழிதல்பந்த துக்க மறக்கெடுகை முத்தியின்ப மென்றறைந்தாய் கந்த மைந்துமழிந் தான்முத்தி யணைபவர்யா ரென்ன வணைபவர்வே றில்லையென்றா யார்க்குமுத்தி யின்ப மைந்தினுணர் வினுக்கென்னி லழியாதவ் வுணர்வுண் டாகவே யெவ்விடத்து முருவாதி கந்த மைந்துமுள வாமதுவும் பந்த மாகி யரந்தைதரு முத்தியின்ப மறிந்திலைகா ணீயே. அநாதிமுத்த னாய்ப்பரனா யசலனா யெல்லா வறிவுதொழி லனுக்கிரக முடையவரன் கன்ம நுனாதிகமற் றொத்தவிடத் தேசத்தி நிபாதம் நுழைவித்து மலங்களெலா நுங்க நோக்கி மனாதிகர ணங்களெலா மடக்கித் தன்னை வழிபடு நா லறிவருளி மாக்கருணைக் கையா லினாதபிறப் பினினின்று மெடுத்து மாறா வின்பமுத்திக் கேவைப்ப னெங்கண்முத்தி யிதுவே. யோகாசாரன் மதம் போதமே பொருளாய்த் தோன்றும் பொருளதா யெழலாற் வாதனை யதனாற் கூடி வருதலால் வடிவி லாமை [போதம் யாதலாற் கனவு போலுஞ் சகமுள தறிவே யாமென் றோதினா னோதா னாய வுணர்வினால் யோகா சாரன். யோகாசாரன் மதமறுதலை போதமுந் தவிர வோறோர் வாதனை புகன்றாய் போதம் வாதனை யிரண்டுண் டென்னாய் போதம்வா தனையு மென்னிற் காதலாற் பொருளி னோடு கலந்துபின் னெழுங்க ருத்தாம் வாதனை கனவு கண்ட பொருளின்மேல் வருங்க ருத்தே. அறிவதே பொருள தாகி லகஞ்சட மென்ன வேண்டும் பிறிபொரு ளாகும் பேதித் திதம்பிர பஞ்ச மென்னி லுறுபொரு ளுருவந் தோய்ந்தா லுணர்வுமவ் வுருவாய் நிற்குஞ் செறிபொரு ளதுவாய் நிற்குந் தெளிபளிங் கதுவே போல. மாத்தியமிகன் மதம் அவயவம் பொருளாய்த் தோன்று மவயவ மழிந்தாற் பின்னை யிவையொரு ளென்ன வேறொன் றிலாமையாற் பொருள்க ளின்றா மவைபொரு ளிலாமை யாலே யறிவுமின் றாகு மென்று நவைதரு மொழியி னாலே நவிலு மாத் திமிகன் றானே. மாத்தியமிகன் மதமறுதலை கடத்தினி லவய வங்கள் படத்தினிற் புகாமற் காத்தும் படத்தினி லவய வங்கள் கடத்தினிற் புகாமற் கொண்டு மிடத்தினி னிற்கு மாகு மவயவி யிரண்டுங் கூடி யுடைத்தொரு பொருளுண் டாகப் பொருளுமுண் டுணர்வு முண்டே. கருவியு மொளியும் வேறு கருதிடுங் கருத்து நிற்கப் பொருள்புண ராமை யாலே போதம்வந் தெழுவ தின்றா மருவிடும் பொருளுண் டாக வந்தெழும் புந்தி யானாற் பொருளுள தாகு மாகப் போதமு முள்ள தாமே. வைபாடிகன் மதம் அரிசன நூறு கூட வருணம்வந் தெழுந்தாற் போல விரிசகம் பொருள்கண் ஞானம் விரவிட மேவித் தோன்றுந் தெரிசன மிதுவே யென்று தெளிந்திடுந் தேரர் வீடு பரிவொடு மடைவ ரென்று பகரும்வை பாடி கன்றான். வைபாடிகன் மதமறுதலை பொருளது புறம்ப தாகும் போதமந் தாம தாகுந் தெருளிடி னிரண்டுஞ் சென்று சேர்ந்திடு மாற தின்றா மருவுணர் வுருவ ஞேய மாதலி னாலுங் கூடா மருளுணர் வுடைய வைபா டிகற்கினி மாற்ற மின்றே. 3. அமணரில் நிகண்டவாதி மதம் I வாச மாமல ரசோகு பேணிமறை நீதி யோடுமலை யுந்தவத் தாசை யாயுடை யகன்று மாசினை யடைந்தில் வாழ் தரு மறத்தினிற் பாச மானது தவிர்ந்து பண்டிபட வுண்டு பாயினொடு பீலிமே னேச மாயவை தரித்து ளோர்களி னிகண்ட வாதியை நிகழ் த்துவாம். ஈறி லாதன வநந்த ஞானமுத லெண்கு ணங்களெனு மொண்குண மாறி லாதமதி மேவு சீதமென மன்னி வானவர் வணங்கவே வேறு லாவுகுண ஞான வாவரணி யாதி யெட்டினையும் விட்டசீ ரேறு பான்மையுட னீடு வாழருக னெங்க ளுக்கிறைவ னென்றனன். கருவி கண்படு துடக்கொ ழிந்துவரு கால மூன்றுநிகழ் காரியம் பெருக நின்றொகு கணத்தி லேயுணர் பெருந்த வக்கடவுள் பீடினான் மருவி நின்றுவழி பட்ட வர்க்குமலை வுற்ற வர்க்குமன மொத்திடுங் குருசி லெங்களிறை யென்று பின்னுநிகழ் குற்ற மின்மையது கூறுவான். பசித்த றாகபய செற்ற மோடுவகை மோக சிந்தனை பழித்தனோய் நசித்தல் வேர்வினொடு கேத மோடுமதம் வேண்ட லீண்டதி சயித்தலும் புசிப்பு வந்திடு பிறப்பு றக்கமவை வீட்டொ ரட்டகுண பூதனாய் வசித்த வன்னுலகின் மேலி ருந்தொருசொ லிகல னுக்கருளு மென்றனன். அந்த வாய்மொழியி னால வன்சரண மாதி யோகமுத லானநூ லிந்த மாநில மயங்கி டாதவரை யிங்கி யம்பின னிதன்பொருள் வந்த காலமுயிர் தன்ம தன்மியற மற்றும் விண்மருவு புற்கலம் பந்தம் வீட்டினொ டநாதி யாயிவை படைப்ப தின்றியுள பத்துமே நிற்ற லோடுதலை போத லன்னுவய நிகழ் த்து நீடுவெதி ரேகமு முற்ற தாமிவை கணத்தி லேமருவி யுள்ள வாபுரியு மாறுதான் கற்ற காலமள வெய்தி வாழுமுயிர் காய மேவிநிறை வானதே பெற்று வேறுவரு தன்மை நேரறிவு பெற்ற தாகியுள பேசிலே. பரந்து மீதுதரு மாத்தி காயமழி வித்த நித்தமது பண்ணிடு நிரந்து கீழதரு மாத்தி காயமது நித்த மாய்கிக நிறுத்திடும் புரந்த புண்ணிய மதற்கு நன்மைபுகல் பாவ மானவது தீமையே தரும்பொ ருட்கிடம தாகும் வானமிகு புற்க லன்களவை சாற்றுவாம். ஏணு மொன்றுடைய வாகி யெங்குமணு வாயி ரும்புகன் மரங்களும் பூணு மங்குரு வெலாமு மாகுமிவை புற்க லப்பொருள்க ளென்னலாங் காணு மங்கறு வகைத்தொ ழில்களவை கட்டு விட்டநெறி கன்மமேன் மான நின்றுவரு மாறி மாறிமுன் வகைந்த துண்டுவிட மாட்சியே. நிகண்டவாதி மதமறுதலை அருக னுக்க னந்த ஞான மாதி யாதி யாகவே பெருக நிற்றல் சீதமா மதிக்க டைந்த பெற்றியே லொருவு மிட்ட வொப்பவ னுயிர்த்தி றத்தி னுள்ளபின் மருவு மிக்க குற்றமே லறத்தின் மன்னி னானெனில். அறத்தின் மன்னு வித்தவன் னொருத்த னாய வன்னறத் திறத்தி னிற்றன் மற்றொ ருத்த னால்வி ளைந்த செய்தியா மறத்தி னற்ற வர்க்கெலாம் வணக்க முன்னி றைக்குமேற் பிறக்கு மிங்க வத்தை கொண்ட தாரை யின்று பேசிடே. கருவி தன்று டக்கொ ழிந்து கண்டு வாழு மென்றியே லுருவு கொண்டு நின்ற தென்னி லுண்டு தான்ம னாதிக ளொருவி நின்ற தென்னி லத்த மொன்றையும் முணர்ந்திடான் பொருடெ ரிந்து போகை கால மொன்றி லேபு ணர்ந்திடான். ஆர்வ கோப மானவை யடைந்தொ றுப்ப வர்க்கெலாஞ் சேர்வ தின்மை செப்பி லின்று சீவ னேகு காயமா மோரு மன்னர் போலவே யுயிர்க்க ளி?த லின்றியே யேர்கொள் பொன்னே யிலிடத் திருத்தல் பெற்ற தென்கொலோ. சொல்ல தொன்று கொண்டிகலி னாத னாட வேசொலி னில்லை யாம னாதிதா னியம்பு மாற தெங்ஙனே நல்ல வாம னாதிதா னவர்க்கு நாட வேயிலை யொல்லை யூம ருமருக் குரைத்த வாற தொக்குமே. இன்ப பூமி சேரி கலி னாத னிவ்வி ரிநிலத் துன்ப மங்கு ணர்ந்தி டாமை யிங்க றிந்து சொல்லிடா னின்ற பூமி யில்லிருந் திருந்தி யாவு மெய்திடிற் றுன்ப பூமி யாமு ணர்ந்து சொல்ல வல்ல தில்லையே. நிறைந்து காய மோடு சீவ னின்ற தா கிலிவ்வுடல் குறைந்த போது தானு மித்தொ டொக்க வேகு றைந்திடு மிறந்து போகு மிக்கட மிறந்த போது நீர்க்குடத் துறைந்து டைந்தி டக்குட முலர்ந்த வாற தொக்குமே. கண்ட நூற ருந்தன் மாத்தி காய மோட தன்மமு முண்டு மீது கீழு லாவி யுற்று நின்றி டப்பொருள் கொண்ட தென்னி லத்தமிவ் விரண்டு தன்மை கூடிடா வண்டு புட்கள் போலெனின் வழங்கி டாக ணத்திலே. நீடு பாவ புண்ணி யங்க ளானி ரய வானகங் கூடு வார்க ளின்று நின்று கூட்டு வார்க ளின்மையி னோடு மாக ணைத்தி றத்தி னுற்ற வாறு ரைத்தியேல் வீடு மாக ணைக்கு நாடும் வில்லி போல வேண்டுமே. ஏண தொன்று புற்க லத்தி னெய்து மென்னி னாசமே காண லாகு மக்கடங் கழிந்த தன்மை யில்லவை பூண வேண்டு மேலுறும் பொருத்த மின்மை யொன்றினின் மாண வேய ணுப்பொரு ணிகண்ட வாதி வைத்ததே. ஆறு காரி யங்கண் மாற வேத வங்க ளாமெனின் மாறி வாணி கஞ்செயா திருக்க வந்தி டாதன மீறி லாத வூழ தென்னி னெங்கு முள்ள தூழதே பேறு காரி யம்விடப் பிறப்ப தில்லை பேசிலே. உடல்வ ருந்தன் மாத வங்க ளுறுதி யென்று ரைத்திடிற் படவ ருந்து நோயி னோர்கள் படர்வர் பொன்னெ யிலெனாய் திடம்வ ருந்த லின்ப மிச்சை செய்தல் செய்தல் செய்தியேற் கெடவ ரிந்தி டாயு னாசி கேடி லின்ப முன்னியே. பூர்வ கன்ம மற்றிடப் புசித்த பின்பு பொன்னெயி னேர்வ தென்னி னக்கன் மத்து நிச்ச யமி லாமையிற் றீர்வ தின்மை தீரின் வாயில் சேர்வ தின்மை தெண்கட னீர்வ றந்த போது பூஞை மீன ருந்த நின்றதே. கூறு கூவன் மன்னுமக் குடங்கு றித்து நீள்கரை யேற லுற்ற தன்மைநீ யொருத்த ரின்றி யேறுதல் வேறொ ருத்த னக்க டத்தை மீது நின்றெ டுக்கவே யேற லுற்ற தன்மையிற் சிவன்றி றத்தி னின்றிடே. ஆசீவகன் மதம் 2 என்னுயி ரதற்குப் போல வெவர்க்குமொத் திருப்ப னென்று தன்னுயிர் வருந்தத் தானுந் தலையினைப் பறித்துப் பார்மேன் மன்னுயி ரெவற்றி னுக்கும் வருந்தவே யறங்கள் சொல்லு மன்னதோர் வாய்மை யாசீ வகனம ணர்களிற் கூறும். வரம்பிலா வறிவ னாதி வைத்தநூற் பொருள்க டாமு நிரம்பவே யணுக்க ளைந்து நிலம்புன லனல்கால் சீவன் பரந்திவை நின்ற பான்மை பாரது கடினஞ் சீதந் தரும்புனல் சுடுந்தீ வாயுச் சலித்திடு முயிர்போ தத்தாம். பார்புனல் பரக்குங் கீழ் மேற் படர்ந்திடுந் தேயு வாயுச் சேர்வது விலங்கி னுள்ள மவற்றொடு சேரும் வேறு சார்வது பெற்ற போது சார்ந்தவப் பொருளின் றன்மை நேர்வது மாகி நிற்கு மிதுபொரு ணிகழ் ந்து மாறே. உணர்தரா வணுக்க ணான்கு மொன்றுகெட் டொன்ற தாகா புணர்தரா வொன்றிற் புக்கொண் றாயினும் பொருந்தி வாழு மணைதரா புதிய வந்திங் கழிதரா பழைய வான விணைதரா வொன்றொன் றாகி மாறுத லொன்று மின்றே. கொண்டுமின் விரித்த னீட்டல் குறுக்குதல் குவித்த லூன்ற லுண்டுதின் றுலத்தன் மீட்ட லுடைத்திட லொன்று [மொண்ணா விண்டுபின் புறம்பும் போகும் வேறுநின் றுள்ளு மேவும் பண்டுமின் றென்று மெங்கும் பரந்தொரு தன்மைப் பாலே. கண்ணினிற் காண வொண்ணாச் சனித்தந்தக் கன்மத் தாலே நண்ணிடு முருக்க ளாகி நின்றபின் னரரோ காண்பார் விண்ணினிற் றேவர் காண்ப ரோரணு மிக்க நான்கா யெண்ணிய பொருள்க ளெல்லா மிசைவதென் றியம்பு [மின்னே. ஒன்றினை யொருவி மூன்றங் குற்றிடா விரண்டு விட்டு நின்றிடா விரண்டுங் கூடு நெறிநில நான்கு நீர்முன் றின்றிரண் டழல்கா லொன்றா யிசைந்திடும் பூமி யிவ்வா றென்றுநீர் தீகா லாதி யீண்டுவ தென்றி யம்பும். வெண்மைநன் பொன்மை செம்மை கழிவெண்மை நீலம் [பச்சை யுண்மையிவ் வாறி னுள்ளுங் கழிவெண்மை யோங்கு வண்மைய தாகச் சேரு மற்றிவை யுருவம் பற்றி [வீட்டின் யுண்மையிவ் வொட்டுத் தீட்டுக் கலப்பினி லுணரு [மென்றான். பேரிழ விடையூ றின்பம் பிரிவிலா திருக்கை மற்றும் வேறொரு நாட்டிற் சேறல் விளைந்திடு முப்புச் சாதல் கூறிய வெட்டு முன்னே கருவினுட் கொண்ட தாகுந் தேறிய வூழிற் பட்டுச் செல்வதிவ் வுலக மென்றான். புண்ணிய பாவ மென்னு மிரண்டணுப் பொருந்த வைத்தே யெண்ணிய விவற்றி னோடு மேழென வெங்க ளோடே நண்ணிய வொருவன் கூறு ஞானமிவ் வாற தென்று கண்ணிய கருத்தி னோர்கள் கதியினைக் காண்ப [ரென்றான். ஆசீவகன் மதமறுதலை வாராநெறி வீடானபின் மண்மேலவன் வந்து தாராமையி னூலானது தானேவுள தின்றாஞ் சேராமையி லணுவானவை யைந்தும்மொரு தேசத் தோரானொரு காலத்தினி லொன்றாமுணர் வின்றாம். இருபான்மைய ரிவர்மண்டலர் செம்போதக ரென்றே வருபாண்மைய ரிவர்மண்டலர் மண்மேல்வரு நூலுந் தருபான்மைய ரெனினீதல மதில்வாழ் பவர் தம்போ லொருபான்மையி னுளராகுவ ருணராதுரை செய்தாய். உயிரானவை யுடறீண்டிட லொட்டுக்கலப் பெய்தும் பயில்வாலுணர் வெய்தும்மெனு மொழியானது பழுதாந் துயிலார்தரு மலர்பாலகர் தொடராரறி வினைநீ செயிலார்தரு முறையேதரு மிதுவோவுன செயலே. அணுவானவை கீழ் மேலுள வானாலவ யவமு நணுகாவென லாமேவரி னாசம்மவை பெய்து மணுகாவெனி லிவைதொள்ளைகொ ளாகம்முள வாகுந் துணிவாலிவை கலவாபல தொகையாம்வகை யிலவாம். மிகையாமணு வுளவாகையி னவையாமிக வென்னிற் றொகைநாலிடை யறலாலவை தொகுமாறில வாகும் பகையாகையின் மிழைதாழ் வினை நிலையாவகை பண்ணு நகையாமுரை கழியாயிர மவைதூணென நண்ணா. கூடாவணு வறியாமையின் வளிகூட்டுதல் கூறி னாடாவளி யணுவானவை நணுகச்செயு மவரை நீடாவினை தன்னாலேனி னினைவின்றது வின்றாந் தேடாயொரு வனைநீயிவை செய்வானுள னென்றே. 4. பட்டாசாரியன் மதம் 1 வேதமே யோதி நாத னிலை யென்று விண்ணி லேறச் தேசமாங் கன்மஞ் செய்யச் செயிமினி செப்பு நூலி னீதியே கொண்டு பட்டா சாரிய னிகழ் ந்து நீர்மை யோதநீர் ஞாலத் துள்ளே யுள்ளவா றுரைக்க லுற்றாம். உற்றிடுங் காம மாதி குணங்கடா முயிர்கட் குண்டா மற்றிவை தருமே யாயின் மறைமொழி வாய்மை யின்றாங் கற்றிடு நூலாற் போதங் கலப்பது கல்வி யின்றேற் பெற்றிடு மழவு மூங்கு மென்னவே பேச லாமோ உண்டொரு கடவுள் வேத முரைத்திட வுயிரின் றன்மை கொண்டவ னல்ல வென்று கூறிடி னுருவங் கூடிற் பண்டைய வுயிரே யாகும் படித்தநூ லளவு ஞானங் கண்டிடு முருவ மின்றேற் கருதுவ தில்லை யென்றான். தேவரு முனிவர் தாமுஞ் சித்தரு நரரு மற்று மியாவரு முரைப்பர் வேத மியற்றின ரின்ன ரென்னப் போவதொன் றன்று நாளும் பரம்பரை புகவ தாகுங் கூவனீ ரென்னிற் கொள்ளோ மறுமையைக் குறித்த லாலே. உன்னிய வங்க மாறு முன்றுப வேதந் தானுந் தன்னுளே யடக்கி வேறு தங்கிடா வகையைச் சார்ந்து முன்னமோர் தோற்ற மின்றி முடிவின்றி நித்த மாகி மன்னியோ ரியல்பே யாகி வழங்கிடு மறைய தென்றான் செய்தியு நெறியு மேவுந் தேவரும் பொருளு மெல்லா மெய்திய பன்மை யாலே யோரியல் பியம்பா தாகு மையமில் கால மூன்று மறிந்தபின் னெஞ்ச கத்தாய் மெய்யதாய் வந்து தோன்றும் விளம்பில் வேத நூலே. தப்பிலா வாகுந் தாதுப் பிரத்தியந் தன்னினோடே யொப்பிலா தாம்பி ராதி பதிகமா முறுப்புங் கொண்டு செப்புமாம் வேதஞ் சொன்ன விதிப்படி செய்யச் சேம வைப்பதாம் வீடு பாச மருவல மொருவ லாமே. போக்கொடு வரவு கால மொன்றினிற் யுணர்வ தின்றி யாக்கவே றொருவ ரின்றி யநாதியா யணுக்க ளாகி நீக்கிடா வினையிற் கூடி நிலமுத லாக நீடு யூக்கமா ருலக மென்று முள்ளதென் றுரைக்க லாமே. நித்தமா யெங்கு முண்டாய் நீடுயி ரறிவு தானாய்ப் புத்திதா னாதி யாய கருவியின் புறத்த தாகிச் சுத்தமா யருவ மாகித் தொல்லைவல் வினையின் றன்மைக் கொத்ததோ ருருவம் பற்றிப் புலன்வழி யுணர்ந்து நிற்கும். செயறரும் வினைகண் மாய்ந்து சிந்தையிற் சேர்ந்து நின்று பயனொடு பலியா நிற்கும் பலாலமுந் தழையு மெல்லாம் வயறனின் மருவி நாசம் வந்தபின் பலத்தை வந்திங் கியல்பொடுந் தந்தாற் போல வென்றும்பி னியம்பு கின்றான் நீதியா னித்த கன்ம நிகழ் த்திடச் சுபத்தை நீங்கார் தீதிலா விச்சா கன்மஞ் செந்தழ லோம்பிச் செய்ய வேதுதான் வேண்டிற் றெல்லா மெய்தலாஞ் சோம யாக மாதிதா னாசை வீசி யமைத்திட வீட தாமே. கருதிய கன்ம ஞான மிரண்டுங்கா லாகக் கொண்டு மருவிட லாகும் வீடு மதியினை மதித்துச் செய்தி யொருவிடிற் பதித னாகும் பதிதனைக் கதியி லுய்க்கத் தருவதோர் நெறிதா னில்லை யென்னவுஞ் சாற்றி னானே. பசுப்படுத் தியாகம் பண்ணப் புண்ணிய மாவ தென்று வசிப்பினான் மறைகள் சொன்ன வழக்கினால் வாய்மை யாக நசிப்பிலா மந்தி ரங்க ணவிற்றலி னின்ப மாகும் பசிப்புளா னொருவ னுண்ணப் பசியது தீர்ந்த பண்பே. பட்டாசாரியரின் மதமறுதலை வேதஞ் சுயம்புவென வேதந்த வாய்மொழியில் வேறும்பர மாண முளதே னீதந்து காணிங்கு மாதுங்க பாரதமு நேர்கண்ட தாகு மதுபோ லோதுஞ் சொலாய்வருதலானுங் கடாதிபட மோவந்தி டாவொ ருவரா லேதந்த தாமறைக ளாய்வந்த வாய்மொழியும் வேறிந்து சேக ரனதே. உரைதந்தி டானொருவ நெனிலிந்த வானினிடை யொலிகொண்டு மேவி யுளதாம் புரைதந்த மாமறைக ளபிவெஞ்ச மாயொளிர்கை பொருடந்த தீப மதுவேல் வரைதந்த தாலிவுரை கபிலன்சொ லாகுமது மறைகின்ற வாறும் வரவும் விரைவின் சொலாயிதனை யெதுகொண்டு மெவுவது விடைகொண்ட தாலு னுரையே. உருவின் கணேமருவி வரிலின்று தேரருரை யுளதுங்க ணூலின் மறையுந் தருகின்ற நாதரவ ரிவரென்று நாமமது தாவந் திடாமை யதனால் வருமென்று நீடியெனில் வளர்கின்ற தீபதனில் வருகின்ற வாடை பலவா லொருதந்து வாயனவ னிவனென்ற போதிலிவை யுளவென்று நீடி யவையே. மறைநின்று நாலுதிசை யவரொன்ற தாகவரு முரைதந்த வாய்மை யதனா னிறைவென்று நீடுமெனில் வனையுங் கடாதிபல சொலவொன்றி நீடி யுளதாங் குறைவின்றி நாடுமொழி யவைசென்று கூடுவதொர் குணமுண்ட தாகு மலர்தா னுறைகின்ற மாலைதனை லுளதென்ற தாகுமெனி லுணர்வின்ற தாழி யொலியே. உடனின்று நாமுணரு மதுகண்ட வாறொருவ னுலகங்க ளேயு ருவமா யிடநின்று மாமறைக ளவையன்று வாய்மொழிய விவைகொண்டு லோக நெறியின் கடனின்று வாழுமது கருதும்பி னாணைவழி கருமஞ்செய் காசினி யுளோர் திடமென்று சீரரச னுரைதங்கு மோலைதிரு முகமென்று சூடு செயலே முடிவின்றி வேதியர்கண் முதல்வந்த மூவர்களு மொழியுஞ்சொ லாரிய மெனிற் கடிவின்றி யேகணித ரவர்கண்ட வாறதுவெண் வடகண்ட சாதி கடியா தொடிவின்றி யோடுவதே னுரைதங்கு வேதமொழி யுளதென்று கூறு மவர்தா மடியின்று தானெனும தறிவின்றி யீனுமவ ரிலையென்ற வாதர வதே. அறிகின்ற பான்மையவ யவநின்ற தாகினணு வழியுங் கடாதி யெனவே செறிகின்ற வாறதிலை யெனின்வந்து செருமது திடமன்று கூட வொருவன் குறிகொண்டு காரின்முளை வருகின்ற பீசமவை குலையொன்றி வேனி லழியு முறுகின்ற காலமவை யுடனின்று போயழியு முலகென்று நீடியிலதே. நிறைவெங்கு மாகிலுயிர் நெறிநின்று போய்வருத லணைவின்ற தாமு டலிலே குறைவின் றெலாமுமுள குடகந்த மாகிலவை விடநின்ற வாறு குறியா வுறைகின்ற மாதவர்க ளுடனின்று போய்வறிதோ ருடல்கொண்டு மீள்வ துணராய் மறைதந்த வாய்மையதி னிறைவின்றி யேயுலகின் மலைகின்ற தாலு னுரையே. அழிகின்ற தால்வினைக ளாகின்ற வாறெனொரு வதுமங்கி யான பரிசே லொழிவின்றி யோதனமு மறவுண்ண நாம்வினைக ளுறுகின்ற வாற தெனலாங் கழிகின்ற தாலறிவு வினைதந் திடாவினைஞர் கருமங்க ணாடி யுறுவோர் பழுதின்றி யேயுதவு மதுபண்ப தாவருள் பரமன்க ணாகும் வினையே. கருமங்கண் ஞானமது வுடனின்ற லான்மருவு கதிதங்க லாவ தெனினீ தருமங்க ராகமுத லவைதங்கு மேலறிவு தவிரும்பின் வீடுமணையா பொருணின்று தேடிவரு பயனுண்டு போகவினை புரிகின்ற வாறா தெனவே திருநின்ற போகம்வள ரவிசென்று மேவியது செலவுண்டு சூழ் வ செயலே பிரபாகரன் மதம் 2 அருந்தவனாஞ் சைமினிபண் டாரணநூ லாய்ந்தானாய்த் திருந்துமுல கினின்கொண்டு செப்பியநூற் றிறமதனைப் பரிந்துபிர பாகரன்பட் டாசானில் வேறாகிப் புரிந்துரைசெய் நெறியதனைப் புவனிமிசைப் புகன்றிடுவாம். அருஞ்செயலி னபாவத்தே யபூர்வமெனு மதுதோன்றித் தருஞ்செயனின் றழியிற்பின் பலிப்பிப்ப தாகுமது வருஞ்செயலொன் றின்றியே மண்சிலைபோ லாமுத்தி தருஞ்செயலீ தெனவுணர்ந்து தாரணிமே லவன்சாற்றும். பிரபாகரன் மதமறுதலை வேறுபலன் றருவதுதான் வினையென்று வேதங்கள் கூறவோ ரபூர்வந்தான் கொடுக்குமெனக் கொண்டவுரை மாறுதரு மறையோடு முன்பின்றி வந்ததாற் றேறியவிண் பூமுடிமேற் சேர்ந்துமணந் திகழ் ந்ததுவாம். ஆனந்தங் கதியென்ன வறிவழிகை வீடென்கை யூனம்பி னுணர்வழிந்தோர்க் குளதாகு முயர்முத்தி தானிங்குச் சிவப்பொழியத் தழனிற்கு மாறில்லை ஞானங்கெட் டுயிர்நிற்கு மெனுமுரைதா னண்ணாதால். 5 சத்தப்பிரமவாதி மதம் I சிந்தடிவிருத்தம் உரையானது மையலி னாலுலகாம் புரையோருண ரும்பொருள் பொய்யிதனை விரையாதுண ரும்மது வீடெனவே வரையாதுரை வாதி வகுத்தனனே. பரிணாம விவர்த்தன மாயமதிற் றருமாமுல குள்ளது சத்தமதே பொருளானது சொன்னல மல்லவெனின் மருவாது பொருட்டிற மற்றிலையே. பூமாவென வேயுரை யும்பொருளு மாமாம் வடி வொன்றி லணைந்திலதா னாமாதர வெய்துசொ னன்கருவாய்த் தாமாம்பொரு ணெற்பொரி தானெனவே. சொல்வந்தெழ லும்பொரு டோன்றுதலாற் சொல்லேபொரு ளென்று துணிந்திடுநீ சொல்லும்பொரு ளும்முட னின்றதெனிற் சொல்லும்பொரு ளின்று சொனின்றதுவே. சத்தப்பிரமவாதி மதமறுதலை உரையானது மையலி னாலுலகே லுரையாயொரு மையலு முள்ளதென வரையாதுண ரும்மது வண்கதியேல் வரையாமறை யோடு மலைந்தனையே. அருவம்முரை யாதலி னவ்வுருவாய் மருவும்பரி ணாம மறந்திடுமாம் பருகுந்ததி யானது பாலதெனி லுருவம்மது வாயழி யும்முரையே. ஆயம்முட னந் த விவர்த்தனமு மாயவ்வுள தென்றுசொ லெவ்விடமு மாய்நின்றமை யின்னுரை யின்னலமு மாயும்பொரு ளுக்கறி நாமமதே. உரைபோற்பொரு ளுக்குரு வின்மையினா லுரையே யுள தென்றனை யின்றரியென் றுரையேகவி மாலவ னுக்குளதா முரையாய்கவி யா கவொர் மாலினையே. நெல்லிற்பொரி யாவது நீடழலிற் சொல்லிற்பொரு ளொன்றொடு தொக்கிடலாற் கல்வித்திற மாமுரை காட்சியினான் மல்லற்பொருள் சால வளந்தருமே. முன்கண்ட பொருட்பெய ராதலினாற் பின்கண்ட பிழம்புண ரும்பெயரா னன்கண்ட பொருட்கொரு நாசமதின் றென்கண்டனை காரிய மின்றழிவே. பொருளிந்திரி யம்முணர் வோடுபுமா னிருளின்றி யிடும்மொளி யித்தனையு மருவும்பொழு தில்வரு ஞானமதி லொருவும்பெய ரத்த முதித்திடுமே. அத்தந்தெளி தற்கொளி யானதுபோற் சத்தம்பொரு டானறி தற்குளதா நித்தம்மது வன்றுரை நின்றழியுஞ் சித்தன்னொ ருவன்னுரை செய்தனனே மாயாவதி மதம் 2 நானே பிரம மென்றுரைத்து ஞாலம் பேய்த்தே ரென வெண்ணி யூனே புகுந்து நின்றுயிர்கட் குபதே சங்க ளுரைத்துவரு மானா மதிகே டனுமாய மாயா வாதி பேயாகித் தானே யுரைக்கு மந்நூலு னுண்மை தன்னைச் சாற்றுறுவாம் அறிவா யகில காரணமா யனந்தா னந்த மாயருவாய்ச் செறிவா யெங்கு நித்தமாய்த் திகழ் ந்த சத்தாய்ச் சுத்த மதாய்க் குறிதான் குணங்க ளொன்றின்றிக் கூறும் வேதந் தனக் களவாய்ப் பிறியா வனுபூ திகந்தனக்காய் நின்ற தந்தப் பிரமந்தான். ஒன்றா மிரவி பலபாண்டத் துண்டா முதகத் தங்கங்கே நின்றாற் போல வுடறோறு நிகழ் ந்து நிற்கும் பொருண் மேற்கண் சென்றாற் போலப் புலன்களுக்குஞ் சிந்தை தனக்குந் தெரிவரிதா மென்றாற் காட்சி முதலாய விருமுன் றளவைக் கெட்டாதால் இருளிற் பழுதை யரவெனவே யிசையு மிரவி யிருங்கதிர்க ளருளப் பழுதை மெய்யாகி யாவும் பொய்யா மதுபோல மருளிற் சகமுஞ் சத்தாகி மருவித் தோன்று மாசில்லாத் தெருளிற் சித்தே சத்தாகும் பித்தாஞ் சகத்தின் செய லெல்லாம். உலகந் தானு நிருவசனத் துண்டா மின்றே லுதியாது நிலவி யுண்டே லழியாது நிற்பதாகு மித்தையா மிலகு சுத்தி கனல்சேர வின்றாம் வெள்ளி நின்றதாங் குலவு சகமும் விவகாரம் பரமார்த் தத்திற் கொள்ளாதால். தாங்கு முலகுக் குபாதானஞ் சத்தாஞ் சிலம்பி நூறன்பால் வாங்கி வைத்துக் காப்பதுபோல் வைய மெல்லாந் தன்பக்க லோங்க வுதிப்பித் துளதாக்கி நிறுத்தி யொடுக்கத் திலதாக்கு மாங்கு வந்த வாறதனாற் சத்தாற் சகத்தி னமைவெல்லாம் மன்னும் பிரமந் தனில்வானாய் வானில் வளியா யந்தவளி தன்னி லழலாயழலின்பாற் சலமாய்ச் சலத்திற் றாரணியாய்ச் சொன்ன விதனின் மருந்தாகித் தோற்று மருந்தி லன்னமா யன்ன மதனிற் றுவக்காதி யாறு தாது வாயினவால். ஆறு தாதுக் களுங்கூடி வந்த கோச மன்னமய மாறில் பிராண கோசமய மன்னு மதனின் மனோமயந்தான் வேறு வரும்விஞ் ஞானமய மேவு மதனி னதுதன்னிற் கூறி வருமா னந்தமயங் கோச மயம்பின் கூடியதால் கோச வுருவிற் பிரமந்தான் கூடித் தோன்று நீடுமொரு காச மருவுங் கடந்தோறு நின்றாற் போலக் கதிரவன்றன் வீசு கிரண மருவின்கண் வெளிப்பட் டிடுவ ததிற்பற்றும் பாச மதனுக் கின்றாகு மென்றாற் பரத்திற் பற்றுண்டோ. அலகின் மணிக ளவைகோவை யடைந்த பொழுதினங்கங்கே நிலவு மொருநூல் பலநிறமாய் நின்றார் போல நீடுருவம் பலவு மருவும் பேதத்தாற் பன்மை யாகும் பிரமந்தான் குலவு போக போக்கியங்கள் கொள்ளும் போன்று கொள்ளாதால். போற்றுஞ் செயலாற்பலநாமம் புனைந்துபோக போக்கியத்திற் றோற்று நனவு கனவினுடன் சுழத்தி துரிய மெய்துமிதற் கேற்ற கரண நிரனிரையே யீரேழ் நாலொன் றெல்லாமு மாற்றி நிற்குங் கேடின்றி வந்த போக மாய்ந்திடவே. கருவி யெல்லா நானெனவே கருதல் பந்த மக்கருத்தை யொருவ முத்தி யுண்டாகு முள்ளம் வித்தாஞ் செய்தியினான் மருவ மாயா காரியங்க ளவித்தை மாய வேமாயை பிரியும் பிரிய ஞானமது பிறக்கும் பிறவா பேதமே. ஆன கன்ம வனுட்டயங்க ளந்தக் கரண சுத்திதரு மூன மின்றி யச்சுத்தி ஞான மதனை யுண்டாக்கு ஞான மதுதான் பிரமத்தை நானென் றுணர்த்து நான்பிறந்தால் வான மதிநீர்த் துளக்கமெனக் காணுந் தன்னை மாயையிலே. தானே தானா யனுபோகந் தன்னிற் றன்னை யனுபவித்திட் டூனே யுயிரே யுணர்வேயென் றொன்று மின்றி யுரைபிறந்து வானே முதலாம் பூதங்கண் மாய மாயா தேநின்று நானே பிரம மெனத் தெளியு ஞானம் பிரம ஞானமே. சாற்று மறைதத் துவமசிமா வாக்கி யங்க டமையுணர்ந்தாற் போற்றி யதுநீ யானாயென் றவைவ தல்லாற் பொருளின்றே தேற்று மிதனைத் தெளியாதார் தெளியப் பஞ்ச சாதனமே லேற்ற லியம நியமாதி யோக மிருநான் கியற்றுவரால். மாயாவதி மதமறுதலை ஏக நானென வியம்பி யிப்படி யறிந்து முத்தியடை மின்னெனு மோக மானவுரை கொம்பு மூன்றொடு முடிந்தி டாதுமல டாகிய காக மானது கருங்க லின்றசை பறித்த ழுங்கரிய குஞ்சியின் றாக மார்பசி தவிர்க்க வாயிடை கொடுத்த தென்றுரைசெய் தன்மையே. நீடு வேதமள வாக வேகமெனு நீதி தானிகழ் வ தாகுமே னாடி ஞாதுருவு ஞான ஞேயமொடு நாலு நான்மறையு மோதலா லோடு மாகுமின தேக மோதுமிவை யூன மாகியுரை மாறுகோள் கூடு மாகுமனு பூதி தானுமது கூடி டாதறிவி லாமையே. நீதி யாலொளிகொள் பானு வானதக னீரி லேநிகழு மாறுபோ லாதி தானுருவ மாய காயமதின் மேவி யாவதிலை யாகுமாந் தீதி லாவுருவ மாக லானிழல்கள் சேர வேறிட மிலாமையா லோதி லோரகலி னீரி லேயொருவர் காண லாலிலது னேகமே. வேறு வாயில்புல னோடு மேன்மனமு மேவி டாதுபிர மாணமுங் கூறி டா துளது தானெ னாவுணர்தல் கோடு நீமுயலி னாடினா யீறி லாதபர மேக மேயென வியம்பு நீயிசையு ஞானமும் பேற தாவதிலை பேத மானவிது பேண வேயுளது பேசிலே. இலகு சோதிமணி யெனவு மேகமனி னிதனி லேகமது விலகினாய் குலவு காசுமொளி யதுவு நீடிவளர் குணமு நாடுவதொர் குணியுமாம் பலவு மானகுண மொருவு மேகமது வெனவு நீபகரி னிகரிலா வுலக மானதனை யுதவு மாறதிலை யுணர்வு தானுமிலை யுணரிலே. புற்றி னேர்பழுதை தொக்க போதுமயிர் புளக மாகவர விரவிலே யுற்ற தாமதனை யொக்க வேயுல குதிக்கு மாறுமொரு சத்திலே பெற்ற தாகுமெனி னப்பி ராந்தியுடை யோரு மப்பிரம பேதமாய் நிற்பர் நீபகரின் முற்று மையநிலை பெற்று நின்மல மிலாததாம். ஓதி யேயுலக மதனை நீயநிரு வசன மாகவுரை செய்வதென் பேதை யோவுளது மிலது மல்லபொருள் பேசு வாருமுள ரோசொலா யாதி யேயுளது வருத லாலிலதி லாவ தின்மைய தழிந்துபோம் நீதி யாலுளதி லாமை நேர்வதெனி னேர்மை யாகியது நின்றதே. வேற தாகியது போலி ருந்தமையில் வெள்ளி சுத்தியெனி லையமே கூற லாமொரு பரத்தொ டொத்தபொருள் கொண்டு வைத்தபடி கண்டன மாறி டாதுநில நீர தாகியனல் வாயு வாகியவை மாறியுஞ் சேறி டாதுவிவ கார மன்றுபர மார்த்த மாயவை செறிந்ததே. மாய நூலது சிலம்பி வாயினிடை வந்த வாறதனை மானவே யாய தேயுலக மான தும்பிரம மதனி லேயெனி னடங்கிநின் றேயு மாகுமொரு சித்து மத்துட னிலாத தென்றுபி னியம்பினீ பேய னேகட மிருத்தில் வந்தது பிறப்ப தாவதிலை பேசிலே. வேற தாகுமுரு வத்தி லேபரம் வெளிப்ப டும்மென விளம்பினீ யூறி லா வொரு சவத்தி லேபிரம முண்டு கானுணர்வ தின்றுதான் மாறி வாயுவு மனாதி யானவையும் வந்தி டாமையினி னின்றெனி னீறு தானுடைய தாய தோபிரம மென்கொ லோவிவை யிறப்பதே பற்ற தின்றியுட னின்றி டும்பர மெனப்ப கர்ந்தனை பரிந்துட னுற்று டம்பு திரை நோய்ந ரைச்சிறை யுறுப்ப ழிந்திவையு முள்ளபின் குற்ற மென்றிதனை விட்டி டாதுவிட வென்ற லுங்குலைவு கொண்டிடும் பெற்றி கண்டுமொரு பற்ற றும்பரிசு பேச வேயுளது னாசையே. சோதி மாமணிக ளூடு போனதொரு நூலு மானநிலை சொல்லிடும் நீதி யான்மணிகள் பேத மாகியொரு நூலி னின்றமை நிகழ் த்தினா யாதி தானொருவ னாகி யேபல வநந்த யோனியி லமர்ந்தவன் பேதி யாதநிலை பேசி னாயுலகு பேத மேயில தபேதமே ஒத்து நின்றுடலி னின்ப துன்பமவை யுற்று முற்றிடுவ தின்றெனும் பித்த வுன்னுரையி லுற்ற தேதிலது பெற்ற தின்றிலது பெற்றதேற் றுய்த்த லின்றுறுதல் சீவ பாவமது சொல்லி னொன்றினுந்தோய் விலாமைநீ வைத்து நித்தமன வாக்கி றந்தபர மென்ன மானமிலை யின்னமே. எங்கும் நின்றிடி லவத்தை யின்றிடு மிசைந்தி டுங்கரண மென்னில்நீ யங்கு நின்றபர மெங்கொ ளித்ததது நின்ற தேலவை யடங்கிடா விங்கு நின்றதொரு காந்த மானக லிரும்பு சன்னிதி யியங்குநேர் தங்கி நின்றதெனி லிங்கு மீளும்வகை தந்தி டாதுனுரை தப்பதே. இருள்பொ திந்ததொரு பருதி யிவ்வுலகி லிசையி லின்றுடல நானெனு மருள்பொ திந்ததொரு பிரம மிங்குளது மருவி நின்றவுரு வொருவியே தெருள்பொ திந்துபர னானே னுந்தெளிவு சென்ற போதுகதி யென்றிடும் பொருள்பொ திந்ததெனி மைல னுக்குமலம் வருத லாலுளது புன்மையே. சுத்த மானது பரத்தி னுக்கணைவ தின்று சுத்தம தநாதிநீ வைத்த மாயமுறு சித்த சுத்தமுற மற்ற தற்குமலம் வைத்தனை யொத்த சீவன்மல கன்ம மாயையுறு கின்ற காரண முணர்ந்திடாய் பித்த னேவிறகி னிற்பி றப்பதெரி யென்னின் வேறுபொருள் பெற்றதே. உன்னி னீயுமனு போக மென்றபொழு துற்றி டுந்துவித மற்றதிங் கென்னி லில்லையெனி லில்லை நீயுமறி வின்மை கண்டவிட முண்மையேன் மன்னு மோருணர்வு வந்தி டும்முணர் வெலாமு மாயையெனின் மாயையே சொன்ன தோர்பிரம மாயி டும்பிரம மாயை யாயறிவு சோருமே. ஆர ணங்கடரு தத்து வம்மசி பதங்க ளின்பொரு ளறிந்திடாய் கார ணம்மதுவு நீயு மென்றிருமை கண்டு வேறதின்மை கருதலா னார ணன்பிரம னாலு நாடரிய நாய கன்கழல்க ணண்ணிநீ யேர ணைந்துபொலி சாத னங்கள்கொடு யோக ஞானமு மியற்றிடே. 6 பாற்கரியன் மதம் மன்னு மறையின் முடிவென்று மாயாவதி யுடன்மலைந்து பின்ன மாகிப் பிரமத்தைப் பேதாபேதஞ் சாதித்துப் பன்னு மொருநூ லதுவாகப் பாரின் மீது பாற்கரியன் சொன்ன விதனை யிந்நூலி னகத்தே தோன்றச் சொல்லுவாம் சித்தே யுலகாய்ப் பரிணமித்துச் சீவனாகித் திகழ் ந்தமையாற் சத்தே யெல்லா முத்தியினைச் சாரக் கண்ட ஞானங்கள் வைத்தே மொழியு மாமறைகள் சொன்ன மரபே வந்தக்கா லொத்தே கெட்டுப் பிரமத்தோ டொன்றாய்ப் போமென் றுரைத்தனனே. பாற்கரியன் மதமறுதலை இயம்பு கின்றதுல காயி டாதுசட மின்றி நின்றுசட மாகியே முயங்கு கின்றமையி லிலவ ணத்திரத முழுது மேகனதை முயல்கைபோற் பயந்த தென்னிலறி யப்ப டும்பொருளு மறிவு மென்றுபல வாகுமோ தியங்கு கின்றதெ னுரைத்தி டாய்கடின மாதி யாகிவரு சித்தனே. உன்னு கின்றபிர மத்தி லேசிறிதிவ் வுலக மானதென வோதினீ மன்னு கின்றசில கால மோடழியு மழிய வந்துதவு மாயையாற் றன்னி லொன்றுமெனில் வருத லோடிறுதி தருத லாலது சடத்ததா முன்னொ டச்சகமு முண்மை யன்றுசட மென்ன வேயுறுதி மன்னுமே. வித்தெ ழுந்துமர மாய்வி ளைந்தமை விளம்பி னாயுவமை வேறுநீ நித்த மென்றவுரை பொய்த்து நீடுசக மாயெ ழுந்தழியு நின்பர மொத்தெ ழும்பொழுது வித்தி னுக்கவனி யுண்டு தாரக முனக்கெனோ பித்த னென்றுல குரைத்தி டும்பிரம மாயி னாயிவை பிதற்றியே. சூட கங்கடக மோதி ரஞ்சவடி தொடரொ டாரமுடி தோடுநா ணாட கந்தருவ தாகு மிப்படி யனைத்து மப்பிரம மாகுமே னீடி டும்பணிகள் செய்து ளோரவை புனைந்து ளோர்களை நிகழ் த்திடு நாடி டுஞ்சக மியற்று வோர்கொடு நடத்து வோருளர் நவிற்றிலே. அறிவி னோடுசெயன் மாறா வீடதனை யணுகொ ணாதவை யிரண்டினா லுறுதி யானபிர மத்தி னோடழிய வொன்ற லாமென வுரைத்திகா ணிறுதி யேலதனொ டிசைவ தின்றிசைவ துள்ல தாயிடினவ் வின்பமெ பெறுதி நீயுடலோ டுயிர்க ளாயறிவு பிரியு மாறுசெயல் பெறுவதென் 7 நிரீசுரசாங்கியன் மதம் மூலம் புரியட் டகம்விகிர்தியாகி மூன்றாய்ப் பிரகிருதி தூலஞ் சூக்கு மம்பரமாய்ச் சுத்த புருடன் சன்னிதியிற் பாலன் சேட்டை புரிந்துலகமி யோனி பலவாய்ப் பரந்தொடுங்குஞ் சால வென்று நிரீசுவர சாங்கி யன்றான் சாற்றிடுமே. நிரீசுரசாங்கியன் மதமறுதலை சுத்த னறிவன் புருடனெனிற் சூழா தாகும் பிரகிருதி பெத்த நீங்கி னாலும்பின் பெத்த னாவன் பேரறிவாற் கத்த மேவும் பிரகிருதி கண்டு கழிக்க மாட்டானேன் முத்த னாகான் சுத்தனுக்கு மூலப் பிரகி ருதியிலையாம். புருடன் பிரகி ருதிபெற்றாற் போதஞ் சிறிதங் குண்டாகிக் குருடன் முதுகின் முடவனிருந் தூர்ந்தாற் போலப் பிரகிருதி யிருடன் னிடத்தே யிருந்தியங்குங் கன்மா லிறையன் றிரண்டினையு மருட னுருவாய்ச் சேட்டிப்பித் தறியு மமல னரனேயாம். அறியான் புருடன் பிரகிருதி யசேத னங்கா ரியத்தினுக்குக் குறியாய் நாத னுளனென்று கூறு முத்தி விவேகமெனிற் செறிவாந் தளைபோ காதறியிற் சேர்த்தோன் வேண்டுஞ் செயலிற்போம் நெறியாற் பணிசெய் துடற்பாச நீக்கிக் கொண்ணீ நின்மலனால் 8 பாஞ்சராத்திரி மதம் ஆதியா யருவ மாகி யகண்டபூ ரணனாய் ஞானச் சோதியய் நின்ற மாயன் சுவேச்சையா லுருவு கொண்டு நீதியார் கருணை யாலே நீள்கடற் றுயின்று நூலு மோதினா னென்று பாஞ்ச ராத்திரி யுரைப்ப னுற்றே. உந்தியி லயனை யீன்று மவனைக்கொண் டுலகுண் டாக்கி யந்தநல் லுலக ழிக்க வரனையு மாக்கு வித்துத் தந்திடுஞ் சகத்தி னுக்குத் திதிகர்த்தா தானே யாகி வந்திடுந் தோற்ற மீறு நிலைமையும் பண்ணு மாயன். மீனாமை கேழ னார சிங்கம்வா மனனாய் வென்றி யானாத விராமர் மூவ ராயனா யளித்தான் கற்கி தானாயும் வருவ னின்ன மென்றவன் சாற்றித் தேவர் கோனாயு நிற்ப னென்று கூறுவன் குறிப்பி னோடே. ஏழ் கடல் செலுவி லேற்று மிருங்கிரி முதுகி லேற்றுந் தாழ் தல முழுதுங் கண்டுந் தமனிய னுடல்பி ளந்தும் வாழுல களந்து மன்னாய் மன்னர்க்கு மன்னராயும் பாழ் பட வுழறிப் பாரு நோக்கும்பின் பரியு மாயே. பொய்கைவாய் முதலை வாயிற் போதகம் போத மாட்டா தயனே நாதா வாதி மூலமே யென்ற ழைப்ப வுய்யயாம் பணிமா லோல மோலமென் றோடிச் சென்று வெய்யவாய் முதலை வீட்டிக் கரிக்கும்வீ டருளி னானே. அலைகடல் கடைந்து வானோர்க் கமுதினை யளித்துந் தீய கொலைபுரி யசுரர் தம்மைக் கொன்றுல கங்கள் காத்துங் கலைமலி பொருளன் பர்க்குக் கருணையா லுரைத்து மிக்க தலைமையி னிற்பன் மாய னென்றும்பின் சாற்றி னானே. மாயையா யுயிராய் மாயா காரிய மாகி மன்னி மாயையாற் பந்தஞ் செய்து வாங்கிடு மவனா லன்றி மாயைபோ காதென் றெண்ணி மாயனை வணங்கப் பின்னை மாயைபோம் போனான் மாயன் வைகுண்டம் வைப்ப னென்றான். ஆதிதா னாகி லாதிக் கந்தமுண் டாகு மந்தக் கோதிலா னிறைவ னென்று கூறிடும் வேத ஞானச் சோதியாய் நின்றா னாகிற் றோய்ந்திடான் மாயை ஞானத் தீதிலா வுருவ மென்னிற் சேர்ந்திடா தாதுச் சென்றே. தாதுவா னதுவே தென்னிற் சங்கரன் பலிக்குச் செல்லத் தீதிலாக் கோதண் டத்தைத் திறந்தவன் விட்டபோது போதுவ துதிர மன்றோ போந்துமூர்ச் சித்து வீழ் ந்தா னாதனா ரெழுப்பப் பின்னே நடந்தனன் கிடந்த வன்றான். இச்சையா லுருவங் கொள்வ னரியெனி லிகழ் வேள் விக்க ணெச்சனா யுண்ணப் புக்கங் கிருந்தவன் றீச னாலே யச்சமார் தலைய றுப்புண் டான்றலை யாக்கிக் கொள்ளா னச்சினார் போற்ற நாத னாரணன் றலைகொ டுத்தான். நூலினை யுரைத்து வேத நூலினை நுவலும் வண்ண மாலருள் செய்தா னென்றாய் மறைநீதி யுலகி யற்கை சாலவே தெரியா தாகிக் கிடந்தநாட் சகத்தி யார்க்கு மாலின்கீ ழிருந்து வேத மருளினா னறைந்தா னூலே. அயன்றனைப் பயந்தா னென்றா யரியயன் சிரஞ்சே திப்பப் பயந்திடான் றலைமா றானும் படைத்திடான் சிரத்தைக் கிள்ளுஞ் சயந்தரு மரனைத் தந்தா னயனென்கை தப்பே யன்றோ தியங்கிடா துணரா யெல்லாஞ் சிவன்செயலென்று தேர்ந்தே. சீவர்கள் சனனம் போலச் சிலர்வயிற் றுதித்த மாலைத் தேவென்றே வையங் காக்கச் சுவேச்சையாற் செனித்தா னென்பாய் பூவன்பின் படைக்க மாட்டா தரனடி போற்ற வேதக் கோவந்து முகத்திற் றோன்றிச் சிருட்டியைக் கொடுத்தல் கூறும். நாரண னயனை யீன்று மயனுநா ரணனை யீன்றுங் காரண மொருவ ருக்கங் கொருவர்தா மிருவ ருக்கும் வாரண முரித்த வள்ளல் காரண னென்று மன்ற வாரண முரைக்கும் பக்கத் தவர்களு மறைந்தா ரன்றே. அழிப்பரி யேவ லென்றா யரிதனை யழிக்கு மன்றங் கழிப்பது தவிர்க்க மாட்டா னங்கமு மழித்தே பூண்டா னழிப்பரி யேவ லென்றங் கறைந்தது மழிந்த தன்றோ அழித்திடு மரனே யாக்க நோக்கமு மாக்கு வானே. வானங்கீழ் மண்ணு மெல்லா மாயனே காப்பா னென்றாய் தானஞ்சுஞ் சலந்த ரன்றன் னுடல்கீண்ட சக்க ரத்தை யானஞ்சு மாடு வான்பாற் பெற்றுல களித்த வார்த்தை தானெங்கு மாகு மெல்லாஞ் சங்கரன் காப்பே யாமே. மாலினார் சேலி னாராய் வாரிக ளடக்கிக் கொண்டன் றலியா வுலக மெல்லா மழிப்பவ னானே யென்னச் சேலினார் தமைப்பி டித்துச் செலுவினை யிடந்து கண்ணைச் சூலியார் மேல ணிந்தான் சூலிதா னாகு மன்றே. ஆமையாய் மேருத் தாங்கி யடைகலாய்க் கிடந்த போது நாமெனா வுலகா தார நாதனென் றகந்தை பண்ண ஆமெனா ரன்று மென்னா ரமரரு மரனார் பார்த்துத் தாமநா ளாமை யாரைத் தகர்த்தோடு தரித்தா ரன்றே. எழுதல மிடந்து பன்றி யாயிருங் கொம்பி லேற்றுத் தொழுதுல கிறைஞ்ச நின்ற சோதிநா னென்ற போதன் றழுதலம் வந்து வீழ வருங்கோடு பறித்த ணிந்தான் கழுதலம் வந்த காட்டி லாடிடுங் கடவு ளன்றே. இங்கடா வுளனோ மாலென் றிரணியன் றூணை யெற்ற உங்கடா மோத ரன்றா னுருநர சிங்க மாகி யெங்கடா போவதென்னா வுடல்பிளந் திறையா னென்ன அங்கடா சிம்பு ளாகி யெடுத்தடர்த் தான ரன்றான். தானமென் றிரந்து செல்லத் தனக்குமூ வடிகொ டுப்ப வானமு மளந்து கொண்டு மாவலி தன்னைப் பின்னை யீனமாஞ் சிறையி லிட்டா னிறையன் றொன் றீந்தோர் தங்கட் கூனஞ்செய் திடுவோர் தாங்கள் உத்தம ரல்ல ராகும். மாயமான் றன்னைப் பொயம்மா னெனவறி யாத ரக்கன் மாயையி லகப்பட் டுத்தன் மனைவியைக் கெடுத்தான் றன்னை மாயைக்குக்கர்த்தாவென்பை மதி கெட்டங்கவனைக் கொன்று நாயனார் தமைப்பூ சித்தான் கொலைப்பாவ நணுகி டாமே. பரசுடன் பிறந்தான் றானும் பத்தனாய்ப் பரசி னாலே யரசறுத் தரனை நோக்கி யருந்தவம் புரிந்தா னன்று பரசிய பரசு ராமன் பலதேவ னுலக மெல்லா முரைசெயு முமையாள் கோனை யுண்ணினைந்தி யோகி னின்றார். ஓதிய வாசு தேவர் தமையுப மனியு தேவர் தீதிலா நோக்கஞ் செய்து சிவகரஞ் சிரத்திற் சேர்த்தி யாதிபா லடிமை யாக்க வரியுடல் பிராண னத்த மீதெலாங் கொண்ணீ யென்றங் கிறைஞ்சினா ரறிந்தி டாயே. பின்வரும் பரிதா னாகி யரியென்றாய் பின்பு வந்தா லென்வரு மீச னாலென் றறிகிலோ மிவுளி யார்க்கு முன்வரு மவதா ரங்கண் முடிந்தமை யறிந்தா யன்றே பொன்வருஞ் சடையி னான்றன் புகழெங்கும் புக்க தன்றே. கைவரை மூல மேயோ வெனக்கரிக் குதவுங் காட்டின் மொய்வரை யெடுத்தான் மூல மாயிட வேண்டு மோதா னையனே முறையோ வென்றா லரசனோ வங்குச் செல்வான் வையகங் காப்பான் செல்கை வழக்கன்றோ வூர்காப் பான்போல். அன்றியுமி யானை மாலுக் கடிமையாய் மூல மேயோ வென்றிடு மதனான் மாற னிறைவனென் றியம்ப வேண்டா வுன்றனக் கடிமை யானா ருன்னையெம் பெருமா னென்றா லின்றுநீ வணங்கு முன்ற னெம்பெரு மானோ நீயே. ஞாலமுண் டவனா லுண்டார் நல்லமு தமர ரென்றாய் வேலைநஞ் செழமா லாதி விண்ணவர் வெந்து சென்ற காலமின் றெமக்குக் காவாய் கடவுளே யென்ன நாத னாலுமுண் டிலனேற் றேவ ரமுதமுண்டிடுவ தெங்கே. அஞ்சியன் றரிதா னோட வசுரனைக் குமர னாலே துஞ்சுவித் தொருபெண் ணாலே தாருக னுடறு ணிப்பித் தஞ்சிடப் புரந்தீ யூட்டிச் சலந்தர னுடல்கீண் டோத நஞ்சினை யுண்டு மன்றோ நாயக னுலகங் காத்தான். பார்த்தனா ரிரத மேறிப் படைதனைப் பார்த்துச் சார்பைக் கூர்த்தவம் பாலே யெய்து கொன்றரசாளே னென்னத் தேர்த்தனி லிருந்து மாயை செய்துமால் கொல்லச் செப்பும் வார்த்தைநூ லாக்கிக் கொண்டாய் புரங்கொனூன் மதித்தி டாயே. மாயைதா னுயிர்க ளாகா வுயிர்கடா மாயை யாகா மாயவ னிவைதா னாகா னிவைதானு மாய னாகா ஏயுமா மநாதி யாக விறைபசு பாசு மென்றே தூயவன் கலப்பி னாலே யெல்லாமாய்த் தோன்று வான்காண் பாசத்தைப் பசுக்கள் விட்டுப் பதியினை யடைய முத்தி யாசற்ற வாக மங்க ளறைந்திட வறிவின் றிங்கே மாசற்ற மான்மா சாகி மாயையு முறுவ னென்னிற் கூசிப்பின் கொள்ளார் நல்லோ ருனக்காமிக் குழப்பு நூலே. பிரமநா னென்ற போது பிரமனோ டரியுங் கூடிப் பரமனா ரிகலி டாமற் பார்த்திடர் பண்ணி நின்ற உரமனா ரழலு ரூபந் தன்னையு முணர மாட்டான் கரமநா டிகிரி யேற்றான் கடவுளென் றறைவ தென்னே. தேரரி யிறையன் றென்றே சிவமுனி ததீசி யோடே போர்புரிந் திலக மாலைப் புக்கவன் பிடித்த டித்து மார்பினி லுதைத்து மாறன் சக்கிரம் வயிற்றில் வைத்திட் டேர்மலி படைய டைத்திட் டரிபட வெறிந்தா னன்றே. சூலிகா ணிறைமா லல்லன் சூலியைத் தொழுந்துர் வாசன் மாலினார் மார்மி திப்பத் திருமறு மார்ப னாகி நூலினார் மார்ப னோன்றாள் பட்டிடஞ் சுத்த மென்று பாலினார் கடலா னாங்கே பரிவொடுந் திருவை வைத்தான். தவகுண னாய்மால் சென்று தீவியைச் சக்கி ரத்தா லவகுணஞ் செய்தன் றோடப் பிருகுவந் தவளைப் பார்த்துச் சிவனல தறியே னாகி லிதுசெய்தோன் செறிக பத்துப் பவமென மொழிய மாலும் பயப்பட்டுப் பதறி வீழ் ந்தான் பயப்பட்டுப் பரனை நோக்கித் தவம்பண்ணப் பரனுந் நயத்தஞ்ச லென்று வேண்டிற் றென்னென நார ணன்றான் பெயர்த்தருள் பிருகு சாப மெனவன்பன் பிருகு வென்ன உயக்கொணீ பவந்தோ றென்ன வோமென்றா னுலக நாதன் இப்படிப் பிருகு சாபத் தீரைந்து பிறப்பில் வீழ் ந்து மெய்ப்படு துயர முற்று வருபவன் விமல னல்ல னெப்படி யானுஞ் சொன்னே னிறையரி யல்ல னென்றே மைப்படி கண்ட னண்டன் மலரடி வணங்கி டாயே. சிவஞான சித்தியார் பாடல்தொகை பரபக்கம் முகவுரையிற் றசமெழுமூன் றதன்முப்பா னொன்று மூதுலகன் முப்பானொன் றெண்ணைந்தாம் புத்தன் திகழ் மூவர்க் கோரெட்டாம் நிகண்டனுக்கெட் டீரேழ் சீவகனுக் கீரைந்தோ டிருமூன்றாம் பாட்டன் பகர்பதின்மூன் றீரைந்தே பாகரனீ ரிரண்டாம் பரிணாமன் நான்கிருநான் கேமாயா வாதன் நிகழைம்மூன் றறுமூன்றும் பாற்கரியற் கேழாம் நிரீசுரற்குச் சதுராத்திரி யெழுமுப்பா னொன்றே.